نوري بر كورسوهاي تاريك (دست نوشته های وریا محمدی)

در یاد چهل و یکمین سالگرد حماسه سیاهکل

2012-02-08T15:41:00.006+06:00

در یاد چهل و یکمین سالگرد حماسه سیاهکل

وریا محمدی

امروز ۱۹ بهمن ماه ، چهل و یکمین سالگرد حماسه سیاهکل است. ۱۵ مبارزه فدائی، با حمله به پاسگاه سیاهکل، آتشی در جنبش مبارزاتی ایران به پا کردند، که شعله هایی آن سالها بعد رژیم شاهنشاهی را در یک قیام مردمی سرنگون کرد. حرکت سیاهکل اگر چه با جان باختن ۱۵ از نفر سرسخت‌ترین انسانهای چپ و مبارز به اتمام رسید، اما زاویه مهم آن نه تنها به بن‌بست نرسید، بلکه سازمان خوشنام فدائی را آفرید.

سازمانی که نسلی از مبارزین چپ و آزاده، نسلی از بهترین فرزندان مردم و نسلی از مخالفان دیکتاتوری را به صحنه مبارزه کشاند.
حرکت سیاهکل نشان داد که رژیم شاه، قابل ضربه خوردن است. نشان داد، یک گروه کوچک و کم امکان، قادر به ایجاد هراس در پایه هایی این سیستم فاسد سیاسی است. نشان داد، در سیاه‌ترین دوره هایی زندگی‌ زندگی‌ در خفقان سیاسی، نور امید همچنان به یاری آزادی خواهان، قابل گستراندن است. نشان داد که آزادی خواهی‌ در ایران با همهٔ لایه های زندگی‌ مردم در آمیخته است.
اگر چه در نوزدهم بهمن سال ۱۳۴۹ و در این جنگل زیبا، رژیم پهلوی با تمام قوا به مقابله با آنها برخواست و تمام منطقه را محاصره کرد و در نتیجه دو نفر از چریکها در نبردی نابرابر کشته شدند و مابقی دستگیر و پس از شکنجه‌های بسیار در بیدادگاههای نظامی محاکمه و در اسفند همان سال به جوجه اعدام سپرده شدند اما کسی‌ که به اهداف خود نرسید، رژیم پهلوی بود.
آری ۱۵ مبارز فدائی جان باختند، اما جانی تازه به مبارزه آزادی خواهی‌، به عدالت اجتماعی و لرزاندن پایههای ستم و ایستادگی در برابر استبداد بخسیدند.
اگر چه سیاهکل با در خون غلطیدن ۱۵ فدائی همراه شد اما نوید بخش در خون غلطیدن استبداد شاهی شد. این جنگ چریکی کوتاه اگر چه قرار نبود، محل سرنگون کردن دستگاه شاهی باشد، اما استارت سرنگونی این رژیم بود ، آنهم در شرایطی که دنیا تحت تأثیر هژمونی چپ و حرکت هایی مسلحانه بود.
دستگیر شدگان سیاهکل، زیر سنگینترین شکنجه‌ها قرار گرفتند تا جایی که یکی‌ از آنها زیر این جنایت وحشیانه جان سپرد اما شاه و دستگاه ساواک، قادر به خشکاندن ریشه افکار این مبارزان نشد.
سیاهکل جدا از بازتاب بزرگ آن و جدا از تأثیری که بر آغاز مبارزات چریکی در ایران به جا گذاشت، کارکرد بسیاری بر ادبیات و هنر آن دوران هم داشت.
به هر روی سیاهکل، محلی برای گسترش آزادی خواهی‌ و مکانی برای به گور سپردن رژیم شاه شد.
یاد این مبارزان گرامی‌

در حاشیه پیام کاک خالد عزیزی ( دبیر کلّ حزب دمکرات کردستان ) پیرامون نشست استکهلم

2012-02-07T01:05:00.001+06:00

در حاشیه پیام کاک خالد عزیزی
( دبیر کلّ حزب دمکرات کردستان ) پیرامون نشست استکهلم

وریا محمدی

نشست الاف پالمه که به درخواست ۵ تن‌ از فعالین سیاسی ایرانی‌و در شهر استکهلم با حمایت بنیاد الاف پالمه به انجام رسید با واکنش‌های گوناگونیروبرو شد. این نشست گذشته از هر انتقادی که به آن وارد باشد، زمینه دیالوگ و گفتگورا به سوی شماری از سیاسیون ایرانی‌ گشود که شاید تا چند سال قبل هرگز و هرگز بهچنین نشست‌های تن در نمی‌دادند.

همین اصل مهم نشان میدهد که فضای همکاری، از شکل یک انتخابخارج و به شکل یک ضرورت در آماده است.

همین فضا را چندی پیش در شهر کلن آلمان و دراجلاس همبستگی برای دموکراسی مشاهده کردیم.

تا جایی که به یاددارم، ۲ تن از افراد پیشنهاد دهنده به بنیاد الاف پالمه برای تشکیل ایننشست، در اجلاس کلن هم حضور داشتند. اینکه چرا همزمان به فکر یک نشست موازی افتادند، هدف این بحث نیست اما نکته اصلی‌ انتخاب هدفمند برای این نشست است. حقیقتاًجای جریان‌های فکری چپ و بخش زیادی از آزادیخواهان ایرانی‌ که کارنامه درخشان درمبارزه بر علیه جمهوری اسلامی دارند ، خالی‌ بود.

از کردها هم همانگونه که کاک خالد اشاره فرموده، شماری حاضربودند و حتما به خوبی‌ از مواضع خود دفاع کرده اند. نکتهٔ مورد اشاره بنده بهاهمیت گذاری نویسنده پیام، برای حضور دیگر نیروها و مستقلین سیاسی کرد است.کردستان ایران با پتانسیل بالای سیاسی، میبایست با توپ محکمتری آنجا حضور میافت.کم نیستند افراد و کسانی‌ که نظراتشان میتونست آنجا محلی از اعرب داشته باشد وروند قضایا را تحت تأثیر قرار دهد. بی‌ گمان پیام کاک خالد را باید به فال نیک‌گرفت. سیاسیون کرد آنجا میتوانند قدرتمند ظاهر شوند که ابتدا به ساکن، وجود خود رادر حذف دیگری جستجو نکنند، ثانیاً خود را یگانه منادی و نماینده مردم کرد نشان ندهندو ثالثاً بر مشارکت همگانی تاکید کنند.

دست کاک خالد و این دیدگاه را باید فشرد. حضور اکثریتینمایندگان جنبش کردستان از احزاب و منفردین سیاسی، نه تنها قدرتمندی و ارزش‌های والاییک مبارزه آزادی خواهانه در چند دهه گذشته کردستان را به نمایش می‌گذرد، بلکه بهشفاف سازی، باز گرداندن اعتماد و ساختن یک پل قدرتمند ارتباطی‌، میان کردها و جنبشآزادی خواهی‌ ایران کمک شایانی خواهد نمود. پلی‌ که قابل معامله نیست، ارزن فروختهنمیشود و خون بهای یک مبارزه خونین و صادقانه را با وفاداری حفظ می‌کند.

پیام کاک خالد را باید دریافت زیرا، ترس از حضور دیگرنمایندگان جنبش کردستان نه تنها ما را بیشتر ضعیف می‌کند، بلکه زمینه‌هایسؤ استفاده به سود جریان‌های تمایت خواه را در میان اپوزیسیون کرد فراهم خواهدآورد. دیدگاه های شفاف نباید و ضروری نیست که از حضور دیگران هراسان باشند، چیزیکه امتحان شد و شکست خورد.

ما یا با هم قدرتمند و یک صدا هستیم، یا بی‌ هم ، مورد معاملهو قابل ارزن فروش شدن

با احترام

وریا محمدی

دستاوردها و امیدهای کنفرانس کلن ( آلمان)

2012-01-18T01:49:00.001+06:00

دستاوردها و امیدهایکنفرانس کلن ( آلمان)

وریا محمدی

همانگونه که مستحضرید در روزهای هفتم و هشتم ماه جاریدر کلن نشستی تحت عنوان ( اجلاس همبستگی) برگزار شد. این اجلاس در نوع خود نهاولین و نه آخرین اقدام سیاسی مشترک اپوزیسیون دمکرات و آزادیخواه بوده و هست.

با همه دیدگاه های گوناگونی که پیرامون این نشستانتشار یافت، مشخص شد که کمافی سابق امر جنبش سیاسی در کردستان و ایران، امریکماکان مهم برای همگان است. سخن را کوتاه میکنم و با پرهیز از بلند نگاری، سرخطوار دستاوردهای این نشست را از دید خود خاطر نشان میکنم.

1) نشستی باکیفیت بود و ترکیبی از احزاب سیاسی مختلف، چهره های منفرد و افراد خوش فکر در آنحضور داشتند. شکی نیست که باید برای نشست اصلی شمار وسیع تری را به همکاری و تبادلنظر دعوت کرد.

2) گوناگونی سیاسی و حزبیمشهود بود و پلورالیسم را میشد به بهترین وجه ممکن لمس کرد اما بی گمان جای بسیاریخالی بود. در کردستان ایران ما شمار دیگری از احزاب و مبارزین سیاسی داریم کهجایشان خالی بود. اینها سرمایه جنبش کردستان هستند که نه تنها باید جدی گرفتهشوند، بلکه باید از نظراتشان بهره برد. هر سهل انگاری در این باره، خطر یک سیاستکثیف را افزایش میدهد.

3) کردها به طور مشخص و دیگر ملیت های تحت ستم ایرانی،به شکلی هم صدا و متحد در دفاع از خواست های برحق ملی ظاهر شدند.

4) در میان کردها تا به امروزو پس از مدتها دوری و انشقاق، تا به این درجه سیطره یک گفتمان مشترک را مشاهدهنکرده بودیم. این پیام خوبی به احزاب و نخبگان کرد است.

5) نشست کلن زنگ خطر خوبی بودبرای کسانی که در سال های اخیر با عملکردشان تلاش داشتند، روی سر جنبش کردستان پلبزنند و آن را ارزان فروش کنند. همزمان دیگران هم فهمیدند که وقتی صحبت از مردمکردستان است، نه با یک اسم و حزب خاص، بلکه با یک پتانسیل قدرتمند مردمی و سیاسیروبرو هستند که به بلندای عمر رژیم اسلامی، در صحنه مخالف رژیم حاضر بوده اند.

6) برخلاف برخی اجلاس پیشینکه کسانی، تسلیم تز (قومیت) شده بودند، در کلن شانسی برای این سیاست رسوا وجودنداشت.

7) بحث فدرالیسم به عنوان یگانهتاکتیک راهبردی برای زندگی مسالمت آمیر ملیت های ایران در یک اتحاد داوطلبانه قابلحذف نبود.

8) مسئله مرز بندی با رفرم طلبان و جریاناتی که ازتغییراتی در قانون اساسی به منظور رفرم در حکومت ایران دفاع میکنند کاملاً هویدابود و به روشنی ( اصل سرنگونی) تائید شد.

سخن پایانی: تنها راه سرنگونی جمهوری اسلامی ازاتحاد همگانی میگذرد. ما بدون دیگران و دیگران بدون ما، شانس این کار خطیر وتاریخی را از بین میبرد. حضور همه احزاب کردستانی در همه اشکال و ابعاد ضروری است.ما حزب بزرگ و کوچک نداریم، ما تنوع سیاسی داریم که نمونه آن نادر است و باید بهفال نیک گرفته شود. نخبگان و منفردان کرد باید با حضور خود هم شفاف سازی کنند و هممایه اتحاد همگانی باشند.

سربلندباشید

وریامحمدی 17.01.2012 آلمان

"له کۆنفڕانسی کۆڵن کورده‌کان به یه‌کده‌نگی به‌شدارییان کرد"

2012-01-13T22:02:00.002+06:00

"له کۆنفڕانسی کۆڵن کورده‌کان به یه‌کده‌نگی به‌شدارییان کرد"

(PNA)- ئه‌ندامێکی شۆرای هه‌ماهه‌نگیی هێزه سیاسییه‌کانی ئۆپۆزسیۆنی ئێران ده‌ڵێت، هێزه سیاسییه‌کانی ئۆپۆزسیۆنی کوردی ئێران به راشکاوی گوتیان، یه‌کپارچه‌یی ئێران لای ئه‌وان پیرۆز نییه.
"وریا محه‌ممه‌دی" سه‌باره‌ت به کۆنفڕاسی هێزه سیاسییه‌کانی ئۆپۆسیۆنی ئێران که 7 و 8ی ئه‌م مانگه له شاری "کۆڵن"ی ئه‌ڵمانیا به‌ڕێوه‌چوو، به ئاژانسی په‌یامنێری راگه‌یاند: له راستیدا ناوی ئه‌م کۆنفڕانسه، دانیشتنی هاوخه‌می بۆ دیموکراسی و مافی مرۆڤ له ئێران بوو. ئه‌م کۆنفڕاسه له ده مانگ له‌مه‌وبه‌ر کاره‌کانی ده‌ست پێکراوه.

وریا محه‌ممه‌دی گوتی: ئامانجی ئه‌و کۆنفڕانسه بۆ ئه‌وه‌یه هاوده‌نگییه‌کی سیاسی له‌نێوان ئۆپۆزسیۆنی ئێران له‌سه‌ر بنه‌مای دیموکراسی پێک بێنن و بتوانن لایه‌نه جیاوازه‌کان له‌ده‌وری خۆی کۆبکاته‌وه و رێڕه‌وێک بێت بۆ بزووتنه‌وه‌کانی داهاتوو.

LINK Be ROJHELATTIMES

LINK BE PEYAMNER

LINKE BE BEYAN

ئه‌و ئه‌ندامه‌ی شۆرای هه‌ماهه‌نگی روونی کرده‌وه: لایه‌نه جیاوازییه‌کانی فکری و سیاسیی ئێران له‌م کۆنفڕانسه‌دا به‌شدار بوون و دوو بڕیارنامه‌ی ده‌رکرد، یه‌کێک به‌ڵگه‌ی پێکهاته‌یی و بڕیارنامه‌یه‌کیش بۆ ئه‌وه‌ی له ده‌ره‌وه‌ی وڵات بڵاو بکرێته‌وه.

وریا محه‌ممه‌دی راشیگه‌یاند: له‌م کۆنفڕانسه لایه‌نی جیاوازی له‌خۆ کردبوو، ته‌نانه‌ت ئه‌و لایه‌نانه‌ی که ده‌یانه‌وێت ئێران وه‌ک خۆی بمێنێته‌وه(به یه‌کپارچه‌یی)، کورده‌کانیش جگه له پژاک و حزبی کۆمۆنیستی ئێرانی هه‌موو حزبه‌کان تێیدا به‌شدار بوون و ئاستی دانیشتنه‌که به‌رز بوو.

محه‌ممه‌دی ئاژماژه‌ی به‌وه‌ کرد: گفتوگۆیه‌کان له‌سه‌ر دوو ته‌وه‌ری سه‌ره‌کی بوون، یه‌کێکیان: ئێرانێکی سێکۆلار و دیموکرات و لامه‌رکه‌زی که تێیدا قه‌وم(وه‌ک به‌شێک له نه‌ته‌وه‌یک) و نه‌ته‌وه جیاوازه‌کان تێیدا بژین و وشه‌ی نه‌ته‌وه‌ش هه‌ر به‌م شێوه‌یه هاتبوو، پرۆژه‌که‌ی دیکه‌ش که زیاتر کورده‌کان و لایه‌نه نه‌ته‌وه‌کانی دیکه‌ پشتیوانییان لێده‌کرد، باس له ئێرانێکی ئازاد و دیموکرات و فدراڵ و سکۆلار ده‌کات.

ئه‌و ئه‌ندامه‌ی شۆرای هه‌ماهه‌نگیی هێزه ئۆپۆزسیۆنه‌کانی ئێران ئاشکراشی کرد: پرۆژه‌ی دووه‌م کێشمه‌کێشێکی زۆری لێکه‌وته‌وه، لایه‌نه ئێرانییه‌کان کێشه‌یان له‌سه‌ر وشه‌ی ملییه‌ت(نه‌ته‌وه) هه‌بوو و ده‌یانویست به قه‌ومیت(به‌شێک له نه‌ته‌وه) بێته‌وه و له ئه‌نجامدا ئه‌وان له‌م باسه‌دا سه‌رنه‌که‌وتن و وشه‌ی نه‌ته‌وه ده‌نگدانی له‌سه‌ر کرا و ده‌نگی هێناوه، به‌هۆی ئه‌وه‌ی پێکهاته‌که پێکهاته‌یه‌کی گه‌وره بوو ناچار بوون قبووڵی بکه‌ن، ئه‌گینا بۆ ئه‌وان جێگه‌ی قه‌بووڵ نه‌بوو.

وریا محه‌ممه‌دی روونیشی کرده‌وه: یه‌کێک له به‌شداربووان بۆ کۆتایی هێنان به کێشمه‌کێشه‌که رایگه‌یاند که کۆنفڕانسێکی له‌م شێوه‌یه له شوێنێکی دیکه خه‌ریکه به‌ڕێوه‌ده‌چێت که لایه‌نگرانی حکومه‌تی ئێرانیش تێیدایه و ده‌بێت هه‌وڵ بدرێت ئه‌م کۆنفرانسه‌ی ئێمه بگاته ئه‌نجام و سه‌رکه‌وتوو بێت.

محه‌ممه‌دی گوتی: سه‌باره‌ت به کورده‌کانیش، هیچ کات به‌م شێوه‌یه هاوده‌نگ نه‌بوون، به بڕوای من که‌س نه‌یده‌وێرا له‌سه‌ر مافی نه‌ته‌وه‌یی دابه‌زێت، کورده‌کان به یه‌کده‌نگی به‌شدارییان کرد و هه‌موویان ده‌نگیان به یه‌کتر دا و به پێچه‌وانه‌ی شوێنه‌کانی دیکه و بیر و بۆچوونی حزبی، لێره‌دا یه‌کده‌نگ بوون.
وریا محه‌ممه‌دی روونیشی کرده‌وه: کورده‌کان له‌سه‌ر چه‌ند خاڵ هاوبه‌ش بوون و به لایه‌نه‌کانی دیکه‌یان گوت که ئامانجی سه‌ره‌کیی ئێمه ته‌نیا رووخانی رژێمی ئێران نییه چونکه چه‌ندین حکومه‌ت هاتوون و رۆیشتوون و مافی کورده‌کانیان نه‌داوه، دووه‌م له‌گه‌ڵ هیچ لایه‌نێک ئیتیلاف ناکه‌ین ئه‌گه‌ر به روونی باس له مافی کورد نه‌کات، سێیه‌م ئه‌وه‌ی باس له یه‌کپارچه‌یی ئێران ده‌کرێت لای ئێمه پیرۆزییه‌کی نییه و ئێرانێک که مافی نه‌ته‌وایه‌تیی کوردی تێیدا نه‌بێت وا باشتره پارچه پارچه بێت، دواتر لێژنه‌یه‌کی پازده که‌سی پێکهێنرا که رێژه‌یه‌کی به‌رچاوی له کورده‌کان و نه‌ته‌وه‌کانی دیکه‌ی تێدا بوو.

خ.ع

کوتاه در مورد کاک فوأد و سؤ استفاده از تاریخ سیاسیش

2011-11-29T19:51:00.001+06:00

کوتاه در مورد کاک فوأد و سؤ استفاده از تاریخ سیاسیش

وریا محمدی

مدتی‌ است که دوباره جریان‌های رنگارنگ کمونیسم کارگری به فوأد مصطفی سلطانی، کمونیست بودنش و تاریخ سازی غیر واقعی از او پرداخته اند. خواستم کوتاه آنچه من از کاک فوأد میتوانم بگویم را اینجا از دید خود عرض کنم. کاک فوادی که برای ما یک قهرمان و برای یک عده مستمسک اثبات سیاست شده است. ۱۱ ماه زندگی‌ کاک فوأد پس از انقلاب بهمن تفاوت بزرگی‌ با کومله پس از کاک فوأد و احزاب رنگارنگ کمونیسم کارگری دارد. می‌پرسید چرا؟ عرض می‌کنم.

کاک فوأد دانش آموخته تهران بود. مبارزات سیاسی را در مرکز تجربه کرده بود. کومله و یک چپ کردستانی را پر اثرتر، کارامد تر و حقیقت بینانه تر یافت. به همین دلیل صحنه عمل خود را بر کردستان متمرکز کرد. اگر کردستان توانست نمونه موفق مقاومت سیاسی در برابر رژیم تا دندان مسلح جمهوری اسلامی باشد، آنهم در حالی‌ که جریانات چپ یا همه در هم شکسته بودند یا در انزوا قرار داشتند، به دلیل اتخاذ یک سیاست مردمی و قرائت درست فوأد از کمونیسم و جنبش کردستان بود.آنچه چپ ایران و جریان‌های کمونیست در آن اشتباه کردند، کپی‌ برداری ناشیانه از کمونییسم غرب و و انقلاب روسیه بود که خود در خویش به شکست گرأیده بود. آنچه فوأد انجام داد، یک قرائت از کمونیسم ایرانی‌ بود نه کپی‌ از مدل غربی. فوأد فهمیده بود که جهانی‌ سازی یک ایده، بدون اثبات آن در یک محل مشخص ناممکن است. فوأد با کوچ تاریخی‌ مریوان نشان داد، بسیج مردمی نه امری ساده، بلکه با در لابلای زندگی‌ مردم بودن ممکن است. حال شما کارنامه حکمت و یارانش را در ۲۲ سال اخیر بررسی کنید. آنچه آنها از تاریخ پر افتخار کومله در سالهای ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۹ یاد میکنند، نه کارکرد دیدگاه‌های منصور حکمت، بلکه مقاومت و رزمندگی نیروی پیشمرگ کومله است. اتفاقا باید به این دسته گفت، کومله در ۱۱ شهریور ۱۳۶۲ در روستای مش تپه و با تشکیل این حزب کارتونی به خاک سپرده شد. ورود به تابلو حزب کمونیست، گذاشتن اعتبار به پای تعدادی مرکز نشین سرما ندیده و بازی با مقاومت قهرمانانه نیروی پیشمرگ کومله، بزرگترین اشتباه تاریخی‌ کومله بوده است. یک قرائت رویایی و غیر واقعی از کمونیسم، پاره شدن همهٔ پیوند‌های ارتباطی‌ از جنبش واقعی، تخیلات بی‌ اساس و پا نداشتن بر عرض واقع، تفاوت اساسی‌ راه کاک فوأد با مدافعان کنونی‌ کمونیسم است. بهتر است از کاک فوأد مایه نگذارید. خود چه هستید آنرا عرضه کنید. البته از کوزه همان برون ترود که در اوست.

به یاد احسان فتاحیان

2011-11-11T15:50:00.000+06:00

به یاد احسان فتاحیان

(مبارزی که رژیم جنایت سالار اسلامی را مغلوب اقتدارش کرد)

وریا محمدی

دو سال پیش و در چنین روزی، حکم ضد انسانی‌ اعدام احسان فتاحیان در زندان سنندج، به اجرا در آمد. احسان که ابتدا به جرم اقدام علیه امنیت به ۱۰ سال محکوم شده بود، یک شبه و در دادگاه تجدید نظر به اعدام محکوم شد. حکمی که نه حق او و نه با عدالت هماهنگی داشت.

اعدام احسان، اگر چه اقدامی جدید از سوی جمهوری اسلامی نبود، اما خبری دردناک برای همه کسانی‌ بود که او را از نزدیک میشناختند، برای کسانی‌ که انسانیت ، رزمندگی و فداکاری احسان را تجربه کرده بودند.

همزمان، مقاومت او در زندان، نوشتن نامه‌ای دلیرانه، در رد شب و سیاهی و در دفاع از آزادی، احسان را از مرز یک زندانی ساده

فراتر برد. هم از این رو، جان باختنش، انعکاسی بزرگ در پی‌ داشت.

احسان اگر چه پیشمرگ کومله بود، اما مرگ قهرمانانه ش ، او را از مرز کومله و جنبش کردستان خارج کرد. احسان با اقتدار زندانش، با سربلندی در برابر چوبه دار ایستاد و مرگ را مغلوب خودش کرد.

تامل در کارنامه اعدامهای جمهوری اسلامی در ۳۲ سال اخير بر هر جستجوگری عيان می سازد که رژیمی که قادر به خونين کردن نوروز مردم سنندج و اعدام هزاران مبارز شریف در آغازین روزهای به قدرت رسيدنش است، رژیمی که در تابستان سال ۶٧ هزاران زندانی سياسی را که برخی از آنها حتی حکمشان نيز سپری شده بود، به جوخههای اعدام می سپارد، رژیمی که عناصرش در لوای فتواهای مذهبی حکم اعدام صدها نفر را در خيابان و کوچه و بازارها به اجرا درآورده اند و رژیمی که قهارانه‌ترین سرکوبگریها را در بوته آزمایش نهاده است، عجیب نبود که احسان را هم به چوبه دار بسپارد، اما اعدام احسان که با هدف ایجاد ترس در جنبش کردستان و مبارزات آزادی خواهی‌ ایران اجرا شد، نه تنها برای رژیم دستاورد مفیدی نداشت، بلکه مقاومت احسان تا پای چوبه دار، بی‌ اعتباری، از دست رفتن کارایی سرکوب و شرمندگی قدرت حاکم را با خود به همراه آورد.

هنگامی که ماشين اعدام و آدمکشی جمهوری اسلامی تنها چندروز بعد از استقرار این رژیم منحوس به راه میافتد و سکان رهبری آن به جلادی همانند صادق خلخالی سپرده میشود، هنگامی که در برابر صدور حکمهای خيابانی و خارج از دادگاه سکوت اختيار می شود، هنگامی که هزاران نفر در دادگاههای چند لحظه‌ای با پاسخ به چند سوال کوتاه و مشخص، حکم تيرباران و به دار کشيدنشان صادر و اجرا میگردد, مرگ احسان هم میتواند ادامه همین راه و این سیاست کثیف جمهوری اسلامی باشد، اما این مرگ بیشتر از همیشه به بی‌ آبرویی سیاسی رژیم کمک کرد، رژیمی که در گذر زمان، با ریزش آبرو و جایگاه روبرو شده است.

جمهوری اسلامی از معدود حاکميتهای توتاليتری و مستبد جهان معاصر است که نفوذ خود را در لایه‌های گوناگون اجتماعی، برضد ارزشهای جهانی بنا نهاده است . این رژیم ایران اسلامی را به مکانی بدل کرده است که ارزشها جای خود را به ضد ارزشها داده اند و ضد ارزشها جایگزین ارزشها گشته اند. امروز پس از گذشت بیش از ۳ دهه ، ترفند اعدام کماکان یک وسيله مناسب برای مرعوب ساختن جامعه روبه خروش ایرانی است و آنچه که فکر مردم ما به آنها قد نمیداد و آنچه که نمی بایست به وقوع بپيوند، متاسفانه به وقوع پيوسته و نتيجه آنرا ۳۲ سال است که مردم ایران میچشند. رهایی ازقيد و بندهای کنونی که یکی از آنها مجازات وحشيانه اعدام است در گرو سرنگونی ضد دمکراتيکترین حاکميت معاصر یعنی جمهوری اسلامی است.

و در پایان اگر چوبه دار رژیم هار جمهوری اسلامی نفس‌های احسان را برید، اگر احسان زیر پایش خالی‌ شد و مرگ بر تنش نشست، و اگر یک مبارزه ارزنده وجودش بین ما این روزها خالیست، اما مرگش او را جاودانه کرد. مرگ احسان، تبلور دوباره او، رها شدن در کالبد مبارزات ازای خواهی‌ و پیام تداوم استقامت، در برابر رژیم تا دندان مسلح جمهوری اسلامی است. یاد این مبارزه قهرمان، یاد این بزرگ مرد زندان‌های جمهوری اسلامی و یاد این ماندگار عزیز را یک بار دیگر در سالگرد جان باختنش گرامی‌ میداریم.

سیزده آبان و ۵ نکته

2011-11-04T16:28:00.001+06:00

سیزده آبان و ۵ نکته

این تصویری از مراسم امروز ۱۳ آبان، سالروز حمله به سفارت آمریکا در تهران است. گردانندگان این نمایش مضحک تصویری چپ کرده اند که در آن قذافی دیکتاتور سابق لیبی‌ به چشم میخورد و همزمان تصویر شاه بحرین. زیر عکسها جمله‌ای با این مضمون به چشم میخورد: این حرکت بیداری قطعأ تا قلب اروپا پیش خواهد رفت.

اما ۵ نکته در باب چرای‌های برگزاری این روز و این تصاویر.

۱) مساله حمله به سفارت آمریکا، در گذر زمان به جای خریدن اعتبار برای انقلاب اسلامیشان، بی‌ اعتباری سیاسی در پی‌ داشت. هر سال میزان کمدی بودن این رویداد بیشتر، تعداد حاضران در راهپیمایی کمتر و بی‌ توجهی به کلیت این چرندیات بیشتر میشود. جالب‌تر اینکه هرساله شمار افرادی که روزگاری در حمله به این سفارت نقش داشتند، و اینک مورد تهاجم خود این دستگاه سیاسی هستند بیشتر میشود. عملا بخش زیادی از دانشجویان خط امام، حال نه خط امام و نه رژیم سیاسی جمهوری اسلامی را قبول دارند.

۲) هر سال محور بحث اصلی‌ این نمایش کمدی، بسته به اتفاقات سیاسی منطقه و جهان و یا اوضاع بحرانی رژیم در درون سیستم و جامعه، تغییر می‌کند. برای نمونه اولین بار است که در این مراسم به قذافی اینگونه برخورد میشود. جالب اینجاست که قذافی هم زد آمریکائی بود.

۳) عکس پادشاه بحرین پاره شده و نشان از امید جمهوری اسلامی به سرنگونی این دولت دارد. دولتی که اقلیتی سنی بر اکثریتی شیعه حکومت میکنند. از همه بد تر از دید رژیم، هم پیمانی بحرین با آمریکاست. پس باید سرنگون شود.

۴) عکس آیت‌الله خامنه‌ای با رتوش و کلی‌ کار مونتاژ حرفه‌ای به سان یک نور الهی پشت اینها در گردش است. تصویری که هر چه هم مونتاژ شده باشد، رذالت، خونخواری و درندگی در آن موج میزند. آیت‌الله خامنه‌ای بهتر از هر کسی‌ میداند، که اگر شاه سابق ایران، همپیمان آمریکا بود و مصر را برای پناه گرفتن داشت، این شانس برای او هم موجود نیست. ترس از رفتن و سرنگونی ، خلوت شبانه‌های آیت‌الله خامنه‌ای را پر کرده است.

۵) اگر سالهای سال، ۱۳ آبان، ۲۲ بهمن، ۱۲ فروردین و ... برای نشان دادن قدرت رژیم به ` استکبار جهانی‌ و امپریالیسم آمریکا ` بود، اینک این روزها با تلاش بسیار و ترس از یک خیزش ناگهانی مرد‌می کنترل میشود. این نماد‌ها اگر قرار بود به آمریکای جهانخوار ثابت کند که مردم پشت رژیم هستند، اینک به نماد مخالفت با رژیم در آمده‌اند.

ختم کلم: جمهوری اسلامی رفتنی است. تلاش برای ساختن یک ایران آزاد، دمکرات و سکولار امری سنگین، پر هزینه و دشوار است. یک سده مبارزه برای آزادی در ایران، یک سده سرکوب و اختناق و یک سده تجربه شاهی و دینی کافیست که دیگر، از تکرار این تجربیات بد جلوگیری کرد.

به امید ایرانی‌ آزاد و رها برای همه
وریا محمدی

چرایی های ضرورت بازنگری مبارزه فهر آمیز

2011-08-24T19:11:00.000+06:00

چرایی های ضرورت بازنگری مبارزه فهر آمیز

(در حاشیه اتفاقات لیبی و آینده ایران)

وریا محمدی

www.werya80.blogspot.com

ایران در سه دهه گذشته تا میران زیادی فراز و نشیب های گوناگونی به خود دیده است. جمهوری اسلامی و استقرار این حکومت باعث شد که مخالفان سیاسی این رژیم ناچار به استفاده از روش های مختلفی برای مقابله باشند.

از تلفیق در حکومت و همراهی با آن گرفته، تا مقاومت مسلحانه و دفاع از خود و یا نافرمانی مدنی، شیوه های مختلفی بوده که در برابر رژیم به کار رفته است.

بحث مشخص من در اینجا به ضرورت بازنگری در سیاست مبارزه قهرآمیز مربوط است که رویدادهای خاورمیانه و شمال آفریقا و همزمانی آن با بحران سیاسی ایران، طرح مجدد آنرا از هر زمانی ضروری تر کزده است.

در مورد مبارزه قهر آمیز به اعتقاد من آنچه در لیبی‌ و سوریه میگذرد، آنچه در تونس و مصر اتفاق افتاد و چندی پیشتر در افغانستان و عراق تجربه شد، نشان از آن داشته و دارد که دیکتاتوری‌های این کشور‌ها، قدرت سیاسی را به سادگی‌ واگذار نکردند و قذافی و اسد هم همین تصمیم را در سر دارند. همه این دیکتاتوری ها چند وجهه مشترک دارند. همگی اعتراضات مردم و خواست تغیر، رفرم و گشایش سیاسی را ندیده گرفتند و هر آنچه در توان داشتند برای سرکوب مخالفین خود انجام دادند. همگی از تمامی سلاح های سبک و سنگین، سلاح هایی که گوبا برای دفاع از کیان ملی آنها و با ثروت های ملی خریداری شده بود، برای سرکوب و به خون کشیده اعتراضات خیابانی استفاده کرده اند.

با توجه به این فضا و مقایسه آن با شرایط کنونی ایران و خصوصاً تجربه انقلاب بهمن پنجاه و هفت، یاید کمی واقع بینانه تر به این داده ها و احتمال تکرار مجدد و خطرناک تر فضا اندیشید. در این شکی نیست که روش های مبارزه مخالفین سیاسی جمهوری اسلامی چه در داخل و چه در خارج ایران، کمک های شایانی به گسترش گفتمان سیاسی دمکراتیک و ضرورت های عبور از جمهوری اسلامی نموده است. یکی از آنها سه‌ ده گفتمان مبارزه و نافرمانی مدنی است که راه‌های بسیاری برای گشایش سیاسی، جلو رفتن جامعه و مهیا کردن بستر دموکراسی گشوده است.

اما این گفتمان در گذر زمان، هم تا حدی کارایی خود را کم اثرتر حس کرد و هم جمهوری اسلامی به سان دیگر اقدامات مخالفان به شیوه های تازه برای خنثی کردن آن دست برد. کم اثر شدن این گفتمان نتیحه پراکندگی مخالفان، نقطه نظرات گوناگون در باره چگونگی ادامه کار این روش و تزریق بازدانده ها (به شکل عامدانه) به کالبد مبارزه و نافرمانی مدنی در طول یک دهه اخبر بوده است.

در فضای سهمگینی که برخی‌ رفرمیست‌های وطنی بر جنبش سیاسی تحمیل کردند و ناچاراً بسیاری به رغم اطمینان از نقصان این دیدگاه از مخالفت با آن خوداری کردند، آنچه نتیجه قابل مشاهد است، چیزی جز بیهودگی کار در سرنگونی این رژیم نبوده است.

شکی نیست که جمهوری اسلامی تحت فشار‌های مردمی قدرت سرکوب دهه ۶۰ را ندارد اما این به معنای پایان یافتن سیاست سرکوب هم نیست نیست. این دوره نشان داد که جمهوری اسلامی برای سرکوب آماده است. همه توان خود را به کار می‌گیرد. و هیچ احتمالی‌ را از نظر برای سرکوب دور نگاه نمیدارد.

این رژیم بی گمان به روی مردم اسلحه می‌کشد. اگر چه این به کشتار ۲ طرف خواهد انجامید اما برای جلوگیری از قتلعام بیشتر، جنبش سیاسی ناچار به واکنش در برابر آن خواهد بود. سوال اینجاست که جواب رفرمیست‌ها به یک درگیری احتمالی‌ چیست؟ آیا منتظر ورود ناظران بین الملللی برای برگزاری انتخابات آزاد هستند؟

فعالان سیاسی ما باید این گزینه را در کار خود وارد کنند که ممکن است جمهوری اسلامی ( و از نظر من حتما) فضا را به کشتار برساند. آنها در این احتمال چه پیشنهاد و چه پلانی برای آن دارند؟ از نظر من ۳ گزینه روی میز است :

۱) به گفتمان مدنی ادامه دهیم و گلوله‌های اسلحه در شرایط احتمالی‌ مثل لیبی‌ سینهٔ‌‌ مردم را بشکافد

۲) به امید نهاد‌های بین الملی منتظر صدور اطلاعیه باشیم که کشتار را محکوم کنند. مثل سوریه که پس از ۲۰۰۰ کشته ، بان کیمون اطلاعیه دهد که بشار اسد قصد توقف کشتار‌ها را دارد.

یا ۳) اگر مبارزه "جدی شد و رفتن رژیم حتمی"، اسلحه به سوی مردم نشانه رفت و کشتار آغاز شد، یک بازوی پشتیبان از صفوف مردم ، جواب این گلوله‌ها را بدهد.

جمهوری اسلامی در خون آمد و با خون خواهد رفت. همانطور که به کردها دست بردن به اسلحه را تحمیل کرد، در برابر جنبش بر اندازی هم همین کار را خواهد کرد. بارها گفته ام، اگر شاه ایران حمایت آمریکا و پناهگاهی به نام مصر و حسنی مبارک داشت، خامنه‌ای و یارانش از چنین شانسی هم هنگام فرار احتمالی‌ برخوردار نیستند. خون ریزی راه پایانی آنهاست.

کردستان نمونه واقعی و وطنی این احتمال است. در فردای بهمن پنجاه و هفت کردها تا جای ممکن به گفتمان متوسل شدند اما رژیم بر عکس عمل کرد. گفتمان مبارزه مدنی به نظر من از ابتکار‌های جنبش کردستان در اوایل انقلاب بود. کوچ تاریخی‌ مردم مریوان نقطه عطف نافرمانی مدنی و جلوگیری از کشیده شدن به خون ریزی بود که رژیم سرانجام آنرا به خون کشید. تابستان سال ۵۸، مردم انقلابی مریوان در روزهای ۳۰ و ۳۱ تیرماه تا ۱۳ مرداد ماه برای نشان دادن اعتراض و خشم و نفرت خویش نسبت به اعمال جنایتکارانه رژیم جمهوری اسلامی، متحدانه از شهر خارج و در اردوگاهی در ۱۲ کیلومتری شهر تجمع کردند. اردوگاهی که مردم مریوان در آن ساکن شدند، به مدت چند هفته به مرکزی سیاسی، مقاومت و انقلاب تبدیل شد و توجه تمامی مردم کردستان و ایران و حتی افکار عمومی جهان را به سوی خود جلب نمود.

برای دفاع و پشتیبانی از مردم مریوان، راهپیمایی چشمگیر و بینظیری از سوی مردم سنندج و سقز و بانه صورت گرفت که روزانه هزاران نفر، ۱۸۰ کیلومتر جاده را با سردادن شعارهای انقلابی میپیمودند و صدای نارضایی مردم مریوان را هرچه بهتر به گوش جهانیان میرساندند. همچنین از دیگر شهرهای ایران چون سیستان و بلوچستان، پیام پشتیبانی از مردم مریوان و خواستهایشان به دست مردم میرسید.

فضای آنزمان کردستان که فضایی کاملاً انقلابی و مملو از حرکتهای آزادیخواهانه به دنبال انقلاب ۵۷ بود و از طرفی دیگر به قدرت رسیدن و تحمیل شدن حکومت اسلامی در این شرایط و تلاش برای سرکوب بیرحمانه مردم انقلابی کردستان، آنان را به مبارزه علیه سیستم تازه به قدرت رسیده و افشاگری علیه ماهیت واقعی این رژیم واداشت. کوچ تاریخی مردم مریوان در این میان نقطه عطفی بود در جهت اعتراض وسیع و توده ای مردم کردستان و افشاگری سیاستهای سرکوبگرانه پاسداران رژیم اسلامی.

اما با این همه کردستان به خون کشیده شد. این رژیم سی و دو سال از عمرش گذشته است. از آن زمان با تجریه تر و خونخوارتر است. شانس بقا را کمتر میبیند و از بی اعتباری سرسام آوری رنج میبرد. چرا باید قدرت را بدون خونریزی رها کند؟

بازی بدون شک یک طرفه نیست. اگر قرار باشد که همه چیز بر اساس برنامه طرفداران نافرمانی مدنی جلو برود، مشکل کجا بود؟ اصل اما ایجاست که طرف دیگر دعوا هم سر سازش ندارد و هم مشخص کردن سنگر برای مخالفان هم با اوست حتی سنگری که باب میل نباشد.

تجربه را تجربه کردن خطاست. ما نه سوئیس ، نه کانادا و نه آلمان هستیم. کشور ما در متن بحران جهانی‌ و مرکز تروریسم دولتی است. گفتمان مبارزه مدنی را نباید هرگز نفی کرد اما این گفتمان باید بداند کسی‌ که خون ریزی را آغاز می‌کند دولت است. در چند روز اخیر دولت ترکیه به تلافی کشته شدن ۹ سربازاش در حین انجام وظیفه به دست پ ک ک ، بمباران هوایی قندیل را ضدّ پ ک ک آغاز کرده و شماری کشته و مجروح غیر نظامی و نظامی به جا گذشته است.

ترکیه، کشوری که دم از دموکراسی میزند، کشوری که منتظر ورود به اتحادیه اورپاست، کشوری که دروازه آسیا/اروپا نامید می‌شود و کشوری که خود را مهد فعل و انفعالات دموکراتیک منطقه میداند و به بشار اسد، پیام میدهد که کشتار را در سوریه متوقف کند، خود چنین جنایت کاری است.

اینک در مقام مقایسه،در ایرانی که ولایت فقیه بیش از ۳ دهه است بر بستر آن بحران به حیات خود ادامه داده، کشوری که جان هزاران مبارزه آزدی خواه خود را گرفته است، کشوری که محل ساپورت ترریسم دولتی و بین المللی است، کشوری که کانون بحران آفرینی خاور میانه است و کشوری که نابودی ساختار سیاسی آن، به نابودی و در هم شکستن بنیاد گرایی دینی در کل منطقه خواهد انجامید، قدرت را تحت گفتمان مسالمت آمیز تقدیم خواهد کرد؟

تا کجا ایرانیان باید زیر این سرکوب ، تحت نام مبارزه و گفتمان مدنی به این دور باطل ادامه دهند؟ بس نیست ۳ دهه کشتار؟ ۳ دهه اعدام؟ ۳ دهه اسلام سیاسی؟ ۳ دهه اختناق پلیسی‌؟ ۳ دهه خیمه شب بازی سیاسی؟ ۳ دهه بی‌ بهره بودن از کمترین اختیارات انسانیت؟

ختم کلام اینکه بازنگری ضرورت مبارزه فهرآمیر ضروری است. یا با حقیقت روبرو خواهیم شد و علی رغم میل باطنی به شفافیت بخشیدن به این مبحث کمک خواهیم کرد یا با فرار از آن خود را همانند سوریه و لیبی در برابر گلوله های این رژیم قرار خواهیم داد.

24/08/2011

گفتگو وریا محمدی از کومه له با دکتر اکبر کرمی

2011-05-10T00:34:00.000+06:00

مساله ی اقلیت ها
گفتگو وریا محمدی از کومه له با دکتر اکبر کرمی

• این گفت و گو در سال ۱۳۸۷، ماه ها پیش از دستگیری و زندانی شدنم انجام شده است. از آن جا که طرف این گفت و گو حزب کوموله بود - به دلایل امنیتی در آن تاریخ به توصیه ی برخی از دوستانم از ارسال پاسخ پرهیز کردم؛ اما اکنون که به ظاهر از گزند سربازان گم نام امام زمان رهیده ام مناسب است که اندیشه ها و پاسخ هایم را در معرض داوری مخاطبان و هماوردی منتقدین قرار دهم ...

این گفت و گو در سال ۱٣٨۷، ماه ها پیش از دستگیری و زندانی شدنم انجام شده است. متاسفانه فضای امنیتی حاکم در آن دوره و همچنان، امکان یک گفت و گوی سالم، سرشار و آزادانه را از اطراف مسالمت جوی مساله ی اقلیت ها ستانده است و بر ستبری بدفهمی ها و سترونی پیشنهادهای خیرخواهانه افزوده است. و باز هم متاسفانه - از آن جا که طرف این گفت و گو حزب کوموله بود - به دلایل امنیتی در آن تاریخ به توصیه ی برخی از دوستانم از ارسال پاسخ پرهیز کردم؛ اما اکنون که به ظاهر از گزند سربازان گم نام امام زمان رهیده ام و در امانم، با توجه به برجسته شدن مساله ی اقلیت های قومی، زبانی و دینی در ایران، مناسب است که اندیشه ها و پاسخ هایم را در معرض داوری مخاطبان و هماوردی منتقدین قرار دهم.
اکبر کرمی

با سلام فراوان
ممنون از اینکه دعوت ما را برای این گفتگو قبول کردید
جناب وریا محمدی از لطف شما و همکارانتان بسیار سپاسگذارم. از این که به برخی از پرسش ها ی حضرت عالی - از آن رو که خارج از پهنه ی مطالعاتی من است - نتوانسته ام پاسخی مناسب و مجزا بدهم، پیشاپیش از شما و خوانندگان محترم پوزش می طلبم. تلاش کرده ام با دامن زدن به گفت و گویی شفاف، برونشدی از وضعیت بحرانی کنونی پیش بگذارم و در مورد پرسش های یازده گانه ی شما در بندهای شش گانه ی زیر به پاسخ و جمع بندی برسم. امیدوارم آنچه به آن پرداخته ام مفید و برای خوانندگان شما - در پهنه مسایل اقلیت ها – ره گشا باشد.
با کمال تشکر و احترام
اکبر کرمی

۱) لطفاً برای خوانندگان سایت و نشریه ما بیشتر خود را معرفی کنید.

۱) اکبر کرمی هستم، متولد ۱٣۴۶ و فارغ تحصیل رشته ی دکترای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی اراک. محل تولد من روستایی است به نام کرچ، در غربی ترین منطقه ی فریدن اصفهان. در حال حاضر شهربندی سکولارم و از بنیان گذاران "حزب وفاق ایران"؛ حزبی که در ذوق زدگی ناشی از پیرزوری های نخستین جنبش مدنی دوم خرداد، در توهم جدی بودن سیاست ورزی در ایران، به واسطه ی درک اهمیت انسجام اجتماعی و وحدت ملی برای نهادینه شدن اندیشه ی دمکراسی و توسعه، توسط گروهی از اندیشمندان و فعالان سیاسی قم تاسیس شد.
از حزب وفاق ایران، یاد می کنم، زیرا با توجه به فرجام دل آزاری که داشت، می تواند به آسانی چشم انداز ناامید کننده ی رویای دمکراسی و توسعه در ایران را - که بیش هر موضوعی در گفتمان اقلیت ها ضروری و غیرقابل اجتناب است - به من یادآوری کند و نشان دهد که ایرانیان، حتا اگر هدفی دل انگیز و امید آفرین همچون "وفاق ملی" را برگزینند، از آن جا که از انگاره های انسجام آفرین و وحدت بخش پویا و روزآمد بی بهره هستند، بهره ای جز ناکامی و اندوه نمی برند. و نیز محل تولد خود را ذکر می کنم، زیرا با توجه به سوالاتی که مطرح شده است، اهمیت دارد و می تواند دریچه ای - هر چند کوچک اما نمادین - به گفتمان مسایل قومی در ایران باز کند؛ و نشان دهد که ایرانیان، حتی چنانچه ساکن مناطق مرکزی ایران باشند، و فارسی را بدون لهجه صحبت کنند، می توانند قربانی مهندسی های غیر انسانی اجتماعی برآمده از انگاره های "وحدت ملی" باشند.
فٍرٍیدَن (پرتیکان) - که در حاشیه ی غربی استان اصفهان و در مجاور لرستان واقع شده است - را قفقاز کوچک هم گفته اند؛ از آن رو که این منطقه موزاییک رنگارنگی از اقوام ایرانی (ترک ها، لرها، ارمنی ها، گرجی ها و افغانی ها) را در خود جای داده است. هر چند عبور فرآیندهای ناقص مدرنیته از این دیار، رشد یک جانبه ی رسانه های ملی مرکزی، بی توجهی به حقوق اقوام، ادیان و زبان های مختلف در آموزش های رسمی، ناآگاهی اقوام به حقوق و مصالح خود و نیز نقض گسترده ی حقوق بشر در سطوح مختلف، در حال حاضر از آن موزاییک رنگارنگ و رنگین کمان انسانی جز خاطره ای بر جای نگذاشته است. همین جا، اهمیت دارد اشاره کنم که به باور من، سیاست های ناپخته ی رسمی و غیر رسمی و نیز روندهای خوداگاهانه و بیشتر ناخودآگاهانه ی مرکزی - در راستای ملت سازی - همه ی داستان نیست، و نیم نگاهی به آمارهای تکان دهندی جهانی در این زمینه می تواند درک ما را از این فاجعه عمیق تر و گسترده تر کند.

۲) در مقطع انقلاب بهمن و در حالی که ایران یکپارچه علیه رژیم شاهنشاهی به پا خواسته بود ،به طور مشخص نقش جنبش کردستان را چگونه دیدید؟

۲) من نه کردم و نه متخصص مسایل و تاریخ کردستان، اما در مورد انقلاب بهمن ۵۷ انگاره هایی دارم که با شرح مختصری از آن، شاید بتوانم تصویری روشن تر از آن چه کلیشه شده است، ارایه دهم. امیدورام در دل مونتاژی که ارایه می کنم، ایرانیان بتوانند به سهم خود در فاجعه ای که رقم خورد پی ببرند و روشن شود که انقلاب اسلامی نمدی نیست که بتوان از آن برای مطالبات قومی – به بهانه سهم داشتن در انقلاب – کلاهی درخور ساخت.
به باور من، مطالبات قومی مدرن و قابل دفاع، در شرایط امروز ایران، مطالبات حقوق بشری است و چون موج جهانی استاندارد کردن حقوق بشر، در سراسر جهان با موج دینی یا دقیق تر بگویم موج شیعی کردن ایران و جهان، خواستگاه و عزیمت گاه متفاوتی را دنبال می کنند، نمی توان از یکی به دیگری پل زد.
و چون هر سوالی، به پاسخی پنهان اشاره دارد - اگر من پاسخ پنهان سوال شما را درست فهمیده باشم - باید بگویم که انقلاب ۵۷ به عنوان موج تازه ای از مشروعه خواهی یا چهره ی تازه ای از جامعیت دنیای کهن، که در آن شیخ و شاه یگانه شدند، جایی برای هیچ هویتی به جز هویت پیشوا و سلطان نمی گذارد. به عبارت دیگر، برای پیش برد گفتمان مطالبات قومی و اقلیت ها در ایران، مهمتر از پرسش از سهم اقلیت ها و اقوام گوناگون در انقلاب اسلامی، پرسش از چیستی و چرایی انقلاب است؟
فرایند انقلاب اسلامی، به عنوان فرایندی در جهت خلاف ملی کردن امور، از جمله قانون، قدرت و آزادی، طبیعی است که نمی تواند به مطالبات اقلیت ها اهمیت بدهد. حتی به طور دقیق تر و فراتر از استفاده ی ابزاریی که گاهی از عنوان اکثریت در این نظام می شود، به واقع در الگوی آرمانی انقلاب اسلامی، که در مناسبات قانونی نیز نهادینه شده است، جایی خالی از قدرت - دست کم در عمل- حتا برای اکثریت هم نمانده است.
داستان انقلاب اسلامی، داستان ایستادگی و مقابله ی شیخ و شاه - به ویژه در عصر پهلوی اول و دوم – در برابر مدرنیته و نیز داستان تلاش برای میدان داری، پس از سرریز شدن مواهب مدرنیته از مرکز به حاشیه است، که در نهایت به بازگشت جامعیت دنیای کهن و یگانگی "استبداد دینی" و "استبداد سیاسی" انجامید. شروع داستان به طلیعه ی دولت مدرن در ایران باز می گردد، که با سست شدن پیوند شاه و شیخ همراه بود. در واقع با تولد دولت مدرن در انقلاب مشروطیت و بالیدن نسبی و ناقص آن در عصر پهلوی اول و دوم، الزامات دولت مدرن، ادامه ی ممتازیت روحانیت – و تا حدی سلطنت - را با مشکل روبرو ساخت و به این ترتیب، جدال بین شاه و شیخ شروع شد.
پی گیری ناقص ساختار دولت مدرن از سوی پهلوی پدر و پسر
میدان دادن به روحانیت در جریان جنگ سرد و هم زمان سرکوب جریان های روشن فکری
ذوق زدگی، بی تجربه گی و بی برنامگی نیروهای غیر مذهبی مخالف استبداد، به ویژه جریان های چپ که به نفع نیروهای غیر مدرن تمام شد
از هم پاشیدن ارگانیزاسیون سنتی جامعه به دنبال اصلاحات عرضی و مقابله ی جدی سلطنت با ارگانیزاسیون مدرن اجتماعی
تسلیم شدن مردم در برابر یوتوپیای حکومت اسلامی
شکاف طبقاتی و ... از جمله عواملی بودند که به این جدال سرعت بخشید و معادله ی جنگ را به نفع روحانیت تغییر داد.
پس از انقلاب اسلامی "اصل ممیزی فقها" در متمم قاون اساسی مشروطه، در هیات نهاد شورای نگهبان، به اصل محوری قانون اساسی تبدیل شد و چون، چنین انگاره ای در جان خود با دولت و قانون مدرن در تعارض بود و به جامعیت کهن، پیوستگی و وابستگی تام و تمام داشت، بدون مفهوم پایه ای سلطان - در دنیای کهن - نمی توانست دوام بیاورد. این چنین بود، که به شدت و با سرعت با خوانش ویژه ای از انگاره ی ولایت فقیه پیوند خورد. ولایت فقیه، به عمود اصلی نظام تبدیل شد و همه به ذوب شدن در او دعوت شدند. نشستن صفت مطلقه در کنار ولی فقیه، در تجدید نظر بر قانون اساسی، بازی آخر بود - که در همراهی با بدخوانی این مفهوم - همه چیز را برای درهم پاشیدن قانون فراهم آورد.
در انگاره فقهی مطلقه ی ولایت فقیه، ولایت مطلقه ی فقیه در برابر ولایت مقیده ی فقیه مطرح شده است، به این معنا که ولایت فقیه محدود و مقید به احکام اولیه ی اسلام نیست و ولی فقیه می تواند و باید در شرایطی که مصلحت حکومت اسلامی یا مسلمانان ایجاب می کند، احکام اولیه ی اسلام را تعطیل کند.
هم چنان که از مفهوم مصلحت درک می شود، ولایت فقیه عقلن نمی تواند و نباید از محدوده ی اخلاق، منطق، عقل، علم و قانون خارج شود. به نظر می رسد، مراد بانیان اولیه ی نگره ی فقهی ولایت مطلقه ی فقیه، در پای مفهوم کلیدی جامعیت کهن (سلطان) قربانی شد. و این چنین است که مدافعان ولایت فقیه، امروزه، به روشنی و – بر اساس مناسبات حقوقی حاکم بر قانون اساسی ج.ا.ا. – بر این ادعا پای می فشارند که آنچه در اصل ۱۱۰ قانون اساسی ج.ا.ا. به عنوان اختیارات ولی فقیه آمده است کف اختیارات وی می باشد. روشن است که در این ساختار نه تنها اقلیت ها – که واقیت همیشه جاری هر جامعه ای هستند - بلکه اکثریت – که گاهی در برخی از پهنه ها و برش ها فرصت ظهور پیدا می کند، و البته سخت مواج و متغیر است - نیز صاحب حق تلقی نمی شود.

٣) داستان ایستادگی در برابر یوتوپیای حکومت اسلامی و تمامت خواهی آن، داستان "پر آب و چشمی" است که به دو برش "پیش از تاسیس" و "پس از تاسیس"قابل تفکیک و تمایز است.
پیش از تاسیس جمهوری اسلامی، در کمال تاسف و در کوران خطاهای استراتژیک و تاکتیکی رژیم پهلوی، جریان های مدرن به جای نقد جریان های اسلام گرا، غیر دمکراتیک و ما قبل مدرن – به نقل نایینی استبداد دینی و استبداد سیاسی- از هول حلیمِ سهم داشتن در حکومت آینده، در دیگٍ مشروعه خواهی ای افتادند که پیشتر و در داستان مشروطه خواهی کف گیرش به ته دیگ خورده بود و طشت رسوایی اش از بام ایران بر زمین افتاده بود. اسلام گراها در سویه اثباتی ادعاها و شعارها خود، چیزی درخور برای عرضه کردن به جریان ها و گروه های نوخواه و نوجوی ایرانی نداشتند و نیز با توجه به با سابقه ی به غایت تاریک اسلاف شان، باید از خود پرسید که چه شد؟ و بر سر میراث مشروطه خواهی چه آمد؟ که این جریان ها و گروهای مدرن، آب به آسیاب آن ها که همه ی نمادها و نمایه های جامعه ی کهن را به دوش می کشیدند، ریختند و رژیمی نیمه مدرن - و البته در پهنه ی سیاست بسته و غیر مدرن- و ورشکسته ای که برای نشستن بر سر میز مذاکره آماده شده بود را با رژیم غیر مدرن و تمامت خواهی عوض کردند که بر سر جزیی ترین حقوق اساسی انسانی نیز حاضر به مذاکره، مصالحه و گفت و گو نیست؟
سوء هاضمه ی ملی ما سخت تر از آن بود که بتواند ادعاها و رویاها نونوار شده ی اسلام گراها را بگوارد و دانایی اسطوره ای ما متصلب تر از آن بود که بتواند از یوتوپیای حکومت اسلامی بگذرد و موانع واقعی و اندیشگی توسعه نایافتگی را پیش پای خود تسخیص دهد.
این چنین بود که بهمن ۵۷ تمام خاطره ها و دستاوردهای مشروطه خواهی را درهم پیچید و "جامعیت کهن" یک بار دیگر بر جامعه ی ایرانی سیطره یافت و در "طوفان خنده ها" هیچ کس، صدای نحیف اما نجیب روشنفکرانی را نشنید که به "خورشید گونه ای دل نفریفتند"، چه، در ازدحام وسوسه انگیز طوطی ها کسی به صید صدا نخواهد رفت.
می بینید، پشم ایستادگی در برابر اپیدمی انقلاب، کمتر آن بود که بتوان کلاهی درخور برای جریانی خاص ساخت. این مساله به ویژه در مورد جریان های قوم گرا و اقلیت های دینی صادق است و نباید خواستگاه ها و انگاره های به شدت ماقبل مدرن این جریان ها و گروه ها را - در پس تابلوهای آزادی بخش و کم مایه ای که تنها محصول فصل مبارزه است و با به قدرت رسیدن، به راحتی و در چشم به هم زدنی تغییر می کند و از یادها می رود - از یاد برد.

۴) شما به عنوان یک فعال سیاسی ایرانی و به مثابه یک ناظر ، احزاب موجود در کردستان ایران را چگونه می بینید و آیا اثر گذاری آنها بر مبارزات سیاسی در سه دهه اخیر را مثبت ارزیابی می کنید؟

۴) در برش پس از تاسیس حکومت اسلامی - که ما را به سوال بعدی شما می رساند - و در سال های نخست، متاسفانه جنگ کور پسر عموها شروع شد و دود این سیاه کاری فقط به چشم مردمی رفت که حکومتی را با شعار آزادی و جمهوری به قدرت رسانده بودند، در حالی که هیچ نسبتی با آزادی و جمهوری نمی توانست داشته باشد.
در برابر این حاکمیت توسعه نایافته و تمامت خواه، انتخاب شهربندان البته بسیار محدود بود: جنگ یا تسلیم. ایستادگی خشونت بار برخی از گروه های سیاسی در برابر حکومت اسلامی، به حاکمیت کمک کرد که به آسانی و با شرمندگی کمتری از این مفاهیم و شعارها عبور کند و بتواند مخالفان جدی خود را با نفرین و دشنام لیبرال زمین گیر کند.
اگر بخواهیم در مورد ایستادگی جریان یا گروه خاصی در برابر تمامت خواهی حکومت اسلامی داوری کنیم، بیشتر از هر چیز باید به میزان توفیق آن جریان ها در استقرار جامعه مدنی، نهادینه کردن حقوق بشر و گسترش فضاهای خالی از قدرت، نگاه کنیم. سهم اپوزیسیون، به ویژه اقلیت های قومی، دینی و زبانی در این پهنه سخت اندک است. ایستادگی در برابر تمامت خواهی، ایستادگی در برابر پوپولیزم و عصبیت قومی نیز هست، که می تواند به راحتی و بدون برآورد لازم از پیامدهای دیرآیند رفتارهای خود، بازی را به زمین حریف منتقل کند. زمین مبارزه با تمامت خواهی و ایستادگی در برابر استبداد از جنس قانون، آزادی، برابری و هوای تازه است و بیش از هر چیز در گرو ملی کردن قانون و آزادی است.
از این منظر جریان های قومی و دینی و زبانی کارنامه ی مناسبی از خود بر جای نگذاشته اند و در مخالفت با ملی گرایی آن چنان بی تابی نشان داده اند، که به نظر می رسد فراموش کرده اند، چنانچه رویاهایشان تعبیر شود، آن ها نیز نیازمند ملی گرایی و پروژه های ملت سازی خواهند بود.
به باور من، گرایش های مرکز گریز، گرایش هایی اصیل و انسانی اند و البته بی پایان؛ بنابر این نمی توان این گرایش ها را به خطه های اقلیمی، تبارهای قومی، زبان های مادری و میراث دینی محدود کرد. گرایش های مرکز گریز قومی، زبانی و دینی در جان خود، با مرکز گریزی، آزادی، برابری و ایندویدوالیسم – که پایان مرکز گریزی است - بیگانه اند، پس نمی توانند به جهان مدرن تعلق داشته باشند. مرکز گریزی هم حق است و هم راه، اما راهی است که با نهادینه شدن حقوق بشر و استقرار دمکراسی هموار می شود و نه با جنگ و رواناداری. مرکز گریزی شکل دیگری از نیاز به "تایید شدن و رسمیت یافتن" است، که البته گامی فراتر و اساسی تر از "پذیرفته شدن، تحمل شدن و آزاد بودن" است.
از این منظر، دسنترالیزه شدن جهان، هم آغاز و هم پایان تاریخ است؛ پایان تاریخی که اوج آن را مبارزات سیاسی آزادی بخش شکل داده است (آزادی در مقام خواهش) و آغاز تاریخی که مبارزات سیاسی آزادی بخش را پشت سرگذاشته (آزادی در مقام سازش). بنابر این، جریان های مرکز گریز به دو گونه ی متفاوت و به لحاظ تاریخی از یکدیگر بیگانه، قابل تفکیک و تمایرند:
مرکز گریزی آغازین
مرکز گریزی پسین

مرکز گریزی آغازین، واکنشی است در برابر "مرکز گرایی اولیه"، پدیده ای است انفعالی از جنس صیانت نفس و "خودپایی"؛ یعنی به "ارزش های معطوف به بقا" مربوط می گردد. در حالی که مرکز گریزی پسین از جنس کنش است و همراه و همسو با "مرکز گرایی ثانویه"، به "ارزش های معطوف به بیان خود" و به "جهان پس از اخلاق" اشاره دارد.
خانواده های گسترده و روابط عمودی و خونی (قوم، قبیله، ایل، ملت- اهل شریعت- و امت) نمونه های از مرکزگرایی اولیه اند، در حالی خانواده های هسته ای، روابط عرضی و غیر خونی (روابط دوستانه، استقلال طلبی، تجزیه طلبی) و جنگ پسر عموها نمونه هایی از مرکز گریزی اولیه اند.
در مورد مرکز گرایی ثانویه، می توان به شرکت های تعاونی، کمپانی های تجاری، "ان جی او ها"، احزاب، ملت (nation state)، حکومت های فدرال و اتحادیه های منطقه ای (اتحادیه اروپا) اشاره داشت، در حالی که پدیده هایی همچون جنبش های حقوق بشری، فمینیزم و سکسوالیزم که در پی به رسمیت شناختن خویش هستند، نمونه هایی از مرکزگریزی ثانویه اند.
در این چشم انداز - به عنوان جمله ای معترضه - در ارتباط با ایده ی فدرالیسم در گفتمان های قومی، باید توجه داشت که هرچند به نظر می رسد یک ساختار سیاسی فدرال می تواند سرجمع مناسب و میانگین قابل قبول تری از گرایشات ملی و قومی باشد، اما واقعیت غیر قابل اجتناب دیگر، تاریخ و جنس حکومت های فدرال موجود در جهان است که به شدت با تاریخ و جنس جریان های قومی و ملی در ایران متفاوت و بیگانه است. حکومت های فدرال، به واقع نمونه هایی از مرکزگرایی ثانویه اند، که در گرو انباشت مناسبی از عقلانیت و درک مشترک از منافع مشترک اند. بدون چنین میراثی، واقعیت های تاریخی، اجتماعی و سیاسی ما ایجاب می کند که بپذیریم، شرایط ما بیشتر "شرایط امتناع" است تا "شرایط امکان". چنین دریافتی از اوضاع ایران امروز، اگرچه ناامیدانه به نظر می رسد، دست کم این خوبی را دارد که به بادکنک های خوش خیالی های ما و یوتوپیاهایی که یکی پس از دیگری و به صورت کمیک تجربه می شوند و می ترکند، سوزنی بزند و باعث شود در برداشتن گام های بعدی کمی درنگ کنیم و در آویختن به ریسمان دانش و خرد جمعی قدری جدی تر باشیم.
موزاییک اقوام ایرانی به باور من بیش از هر چیز از فقر اندیشه و فقر مطالعات تاریخی رنج می برد. بر گذشتن از آستانه ی مدرنیته و در آمدن به حریم خودآگاهی، در حالی که دستاوردهای مدرنیته، به گونه ای همه جانبه، ما را به محاصره ی خود درآورده اند، بیش از هرچیز در گرو دامن زدن به گفت و گوی جریان های مختلف در کشور و نیز گفت و گو جدی تر روشنفکران ایرانی با پیشگامان مدرنیته است. برونشد از "شرایط امتناع"، تا آن جا که به کشورهای درحال توسعه ای نظیر ما- که توسعه ای "پس رو و برون زا" را تجربه می کنند – مربوط می گردد، نشان می دهد، که توسعه ی ملی بیش از هر چیز با "باز شدن به روی جهان" پیوند خورده است.
۵) از آنجا که کردستان در کنار دیگر مناطق ایران مورد سرکوب رژیم قرار داشته ، اما همواره نوعی از اجحاف بر مردم کرد روا داشته شده که بارها از سوی احزاب سیاسی کرد مورد اشاره بوده است.(تداوم اعدام های سیاسی و ...) دلیل اعمال چنین فشارهای مضاعفی را در چه میبینید؟
۵) مبارزات آزادی بخش، با هر نیتی به "آزادی در مقام خواهش" باز می گردد، که در جان خود حقانیت خود را به همراه دارد، اما استاد تاریخ بارها و بارها به کسانس که حافظه ی تاریخی خود را از دست نداده اند، یاد آوری می کند که مبارزات آزادی بخش، به طور الزامی به رهایی نمی انجامند و چنانچه به سلاح روشن بینی و صلاح اندیشه مسلح نگردند، به گونه ای کمیک از استبدادی به استبداد دیگر می قلتند. مبارزات آزادی بخش در بستری که انگارها ی آزادی و برابری به گونه ای درخور تنقیه نشده است و حد مرزهای آن ها با استانداردهای حقوق بشری تضمین و تحکیم نشده است، این خطر دهشتناک و فلج کننده را نیز به همراه دارد که آدمیان را از زندانی به زندان دیگر، و ناامیدی را از نسلی به نسل دیگر منتقل کند. انباشت سرمایه های اجتماعی از طریق بسط اندیشه آزادی و برابری و پیوند با جامعه جهانی - که در جان خود به تاکتیک ها و راهبردهای هماهنگ کننده و انسجام آفرین گره خورده است و متاسفانه با گرایشات قومی و دینی ناهمسو است – می تواند به راه عبور از تنگناهای موجود و تاثیر گذاری بیشتر بر کل فرآیندهای ملی اشاره کند. جریان های قومی و دینی در ایران متاسفانه با فراموش کردن فرآیند های ملی کردنٍ پهنه های مختلف، که راه حل تمام بحران های موجود است، در بازی سوء استفاده از کلمات و شعارهای جدی و ستایش انگیز، قافیه را به حریف باخته اند و تا مرز نفی آن شعار و خاموش کردن آن رویاها تاخته اند. از این منظر احزاب کردستان - تا آن جا که مطالعات اندک من اجازه می دهد - به نظر می رسد دستاوردهای قابل اعتنایی نداشته اند، هرچند با اطمینان می توان گفت که راه توسعه و استقرار دمکراسی در ایران از آستانه ی همین احزاب خواهد گذشت، به شرطی که این احزاب به دمکراسی محلی و ملی وفادار باشند. این جریان ها با ترکیب ناهمگونی از مطالبات مرکزگزیزانه ی اولیه و ثانویه، بدون در نظر گرفتن این واقعیت ستبر که پهنه ی پی گیری این مطالبات و سازوکارهای نیل به آن ها با یکدیگر متفاوت است، هم همدلی ملی را در مبارزات آزدی بخش از خود سلب کرده اند و هم تلاش برای به رسمیت شناختن "دیگربودگی" را با مشکل روبه رو کرده اند.

۶) یکی از نگرانی های در پیش رو موضوع برخورد های احتمالی میان کُرد و آذری در ایران آینده است. شما به عنوان یکی از فعالان سیاسی در این مورد چه دیدگاهی دارید و آینده را چگونه می بینید؟به اعتقاد شما برای ممانعت از بروز چنین احتمالی راهکار صحیح از نظر شما چیست؟
۶) برای پیشبرد گفتمان مسایل قومی در ایران و نیز در جهت غلبه بر چالش های سیاسی مربوطه لازم است دو موضوع مهم مورد توجه و کالبد شکافی قرار گیرد. به باور من، بدون تنقیه مسایلی از این دست، برون رفت از سیکل معیوبی که در پهنه ی مسایل قومی در ایران به وجود آمده است غیر ممکن و پرهزینه خواهد بود.

اول - در گفتمان مسایل قومی در ایران، مثل بسیاری از مسایل دیگر، موضوع و "اولویت های مربوط به حق و حقوق" از یک طرف و موضوع و "اولویت های مربوط به درست و نادرست" از طرف دیگر، از یکدیگر تفکیک و تمیز داده نشده اند. این درهم تنیدگی، از سویی در پهنه ی ناخودآگاه جمعی، به آشوب های زبانی، ذهنی و سیاسی دامن می زند و با وجود سرمایه های هنگفتی که هزینه می شود، نتیجه ای جز سرگردانی و پیچیدگی به بار نمی آورد و از سویی در پهنه ی خوداگاه جمعی، امکان هر گونه سازش و توافق را از فعالان قومی و ملی می ستاند.
ملی گراها تمایل دارند مسایل و آرمان های قومی را ذیل مفاهیم مربوط به درست و نادرست بگنجانند (حق بودن) و با کمک گیری از بحث های تاریخی تلاش می کنند، نشان دهند دغدغه های قومی غیرواقعی اند و فعالان قومی به بحث های تاریخی بی توجه اند، راهبردهای نادرستی را اتخاذ کرده اند، آب به آسیاب استبداد ریخته اند و جز نا کامی و مشکل نیافریده اند، در حالی که فعالان قومی ترجیح می دهند رویاها، آرمان ها و مشکلات خود را ذیل مفهوم حق و حقوق (حق داشتن) جای دهند و با توشه گیری از استانداردهای مربوط به حقوق بشر و نیز کنوانسیون های مربوطه، نشان دهند که دغدغه های قومی هم واقعی اند و هم حق آن هاست. ملی گراها برآند که نشان دهند پیشرفت اقتصادی و فرهنگی و نیز توسعه اجتماعی و سیاسی تابعی از راهبردها و راه کارهای ملی معطوف به منافع ملی است. به باور آن ها با دمکراتیزه کردن حکومت، نه تنها سندرم تاریخی استبداد در ایران درمان می شود، که مشکلات و معضلات قومی نیز، خود به خود حل می شود. از این رو، ملی گراها، جریان های قومی مرکز گریز را جریان های انحرافی تلقی کرده و نتیجه فعالیت آن ها را چیزی بیشتر از ریختن آب به جوی استبداد و دادن بهانه به دست گروهای سرکوب گر، برای ادامه سیاست های غیر انسانی خود ارزیابی نمی کنند، در حالی که قوم گراها به عکس، بر این باورند که سیاست ها و راهبردهای ملی گرایانه با بی توجهی به حقوق بشر و حق تعیین سرنوشت، با توجیهات تاریخی و ایدیولوژیک، بستر لازم برای سرکوب گسترده جریان ها و فعالان قوم گرا را فراهم آورده و دست استبداد را در سرکوب جریان های قومی، باز می گذارند.
جالب آن است که اگر داستان را از سطح ملی به سطح منطقه منتقل کنیم، نقش ها وارونه می شود و قوم گراها در نقش تازه ی خود، رل برادر بزرگتر را بازی می کنند و مخالفان و منتقدین منطقه ای و هم قوم خویش را نادان، فریب خورده و خیانت کار تلقی می کنند!

دوم: از دیگر نکات مهم در درک عمیق مسایل قومی در ایران، مساله و بغرنج آزادی است که همچنان به عنوان گرهی ناگشوده یا ناگشودنی، مشکلات متعددی را با خود از نسلی به نسل دیگر می برد.
بدون برگذشتن از ورطه های خطرناکی که این دریافت های ناراست، نادرست و ناتمام در پیش پای ملت ایران باز کرده است، نه تنها "شرایط امکانی" برای حل مسایل قومی در ایران قابل تصور نخواهد بود، که نهادینه شدن حقوق بشر و استقرار دمکراسی را نیز، که پیش نیاز هر گونه اصلاح و پیش شرط هر گونه تغییر مسالمت آمیزی است، منتفی و با "امتناع" روبرو خواهد ساخت. باز شدن این گره های نظری، حتی به لحاظ چالش های احتمالی قومی پیش رو، شرط سلامت و مسالمت هر گونه عبور قابل تصور و تصویری است. در کمال تاسف چشم اندازی که فعالان قومی در این پهنه ها به روی مردم خود باز کرده اند، به هیچ روی امیدوار کننده و دل گرم کننده نیست.
من بر این باورم که آزادی بی قید و شرط است، اما در عین حال بر این اعتقاد هم هستم که از آزادی بی قید و شرط، به طور الزامی تحقیر، توهین، ترور و جنگ و جدایی نمی تراود. "آزادی هم چون ارزش" یکی از اصیل ترین ارزش های انسانی است، که جایگاه خود را به هیچ چیز یا مفهوم دیگری حواله نمی دهد. و نباید فراموش کرد که "آزادی هم چون یک روش" یکی از اساسی ترین مکانیزم های بازخوردی و اصلاحی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است. در فقدان‌ آزادی‌ یا قید خوردن‌ آن‌، به‌ هیچ‌ کس‌ و هیچ‌ چیز نمی‌توان‌ اعتماد کرد. به‌ عبارت‌ دیگر، برای‌ پاسخ‌ گفتن‌ به‌ این‌ پرسش‌ که‌ آیا ما احتیاج‌ به‌ آزادی‌ نامحدود داریم‌ یا نه‌؟ باید گفت‌ و گو کنیم. و این‌ یعنی‌ نیاز ما به‌ آزادی‌ نامحدود و برابری؛ و این‌ یعنی تنها قید آزادی‌، آزادی‌ دیگران‌ است‌ (برابری‌).
فراتر از تسویه حساب های سیاسی که گاهی چندش آور نیز به نظر می رسد، به باور من، تدارک پاسخی درخور، در برابر این چالش نظری سترگ، در گرو تفکیک خوانش های مختلف از آزادی – همچون یک حق – است.
تفکیک "آزادی در مقام خواهش" از "آزادی در مقام سازش" یکی از مهمترین این تفکیک هاست. آزادی در مقام خواهش، اشاره به جستجوی آزادی و طلبیدن آن در جامعه و جمعی ماقبل دمکراتیک است، که به چنگ آوردن آن از جنس تنازع و رقابت است، حال آن که آزادی در مقام سازش، به استفاده از این حق در جامعه و جمعی دمکراتیک باز می گردد و از جنس مصالحه و توزیع می باشد. "برابری" محصول نهایی "آزادی در مقام خواهش" است در حالی که "آزادی در مقام سازش" نتیجه ی استقرار برابری است.
به باور من، توزیع برابر آزادی در جوامع ماقبل دمکراتیک ممکن نیست. ممکن نیست، زیرا توزیع برابر آزادی، دلایل، عوامل و الزامات خاص خود را می طلبد که در جوامع غیر دمکراتیک غایب است. یکی از مهمترین این عوامل در تدارک بستر اجتماعی برای توزیع برابر آزادی، تولد، بلوغ، توسعه و تکامل اندیشه و ابزار قانون – در معنای مدرن کلمه - در آن جامعه است. زیرا حداقل توزیع برابر آزادی، توزیع برابر آزادی در مناسبات حقوقی (برابری حقوقی) است، که از دل مفهوم شهروندی زاییده می شود. طبیعی است در نظام حقوقی ماقبل مدرن، مفهومی به عنوان شهروند و حقوق برابر شهروندی، قابل دفاع نیست و از همین روست که توزیع برابر آزادی بی معنا تلقی می شود. نظام حقوقی ماقبل مدرن هرچه که باشد و از هرجا که آمده باشد، در یک نکته مشترک و هم داستان است. اصل با نابرابری است. نابرابری دینداران با بی دینان، نابرابری آزادگان با بردگان، نابرابری مردان با زنان، نابرابری حاکمان با محکومان، نابرابری حرام زادگان با حلال زادگان، نابرابری خودی با غیرخودی، نابرابری های دینی، نژادی، قومی، زبانی، صنفی و ... از مهمترین نابرابری های جاافتاده در جوامع ماقبل مدرن است.
جوامع ماقبل مدرن، جوامعی دین مدار یا اخلاق مدار هستند؛ به عبارت دیگر، در این جوامع قانون تابعی است از دین یا اخلاق. جوامع مدرن اما، قانون مدارند و در این جوامع، برابری و قرداد تا مرتبه ی اصلی ترین و اساسی ترین سنگ بنای جامعه مورد توجه و احترام است. در جوامع مدرن انسان ها شهروندان آن جامعه اند، در حالی که در جوامع ماقبل مدرن، انسان ها شهربندان (زندانیان) آن جامعه اند.
تولد وتکامل قانون در یک جامعه، به تولد و تکامل انگاره های مدرن در باب انسان شناسی و جهان شناسی وابسته است؛ و بی سبب نیست که ملت ما با بیش از یک قرن و نیم مبازه برای قانون و عدالت خانه، همچنان در چمبره ی اسطوره ها دست و پا می زند و در خم یک کوچه مانده است؛ زیرا، جامعه هنوز نتوانسته است خود را از دوال پای سنت و انسان شناسی ها، جهان شناسی ها و شناخت شناسی های هم راه آن – که به روش ها و حقه های مختلف انسان ها را نابرابر می خواهد - برهاند. توزیع آزادی تابعی از پارامتر قدرت است و انباشت قدرت نتیجه ی استقرار و توجیه نابرابری است. تا زمانی که مساله ی قدرت به گونه ای دمکراتیک و پایدار حل و فصل نشده باشد، تا زمانی که قدرت با قدرت محدود نشده باشد، تا زمانی که جاهای خالی از قدرت شکل نگرفته و تظمین نشده باشد و تا زمانی که قدرت ملی (توزیع) نشده باشد، طبیعی است که امکان توزیع برابر آزادی فراهم نخواهد بود.

با توجه به دو تفکیک فوق، "شرایط امکان" داخلی و ملی برای بررسی چالش های نظری و حقوقی در برابر مسایل قومی در ایران تدارک می گردد.

الف) چالش های قومی:
چگونه می توان در مورد چالش ها و برخوردهای قومی قضاوت کرد؟
چنانچه به لحاظ حقوق اساسی، توزیع قدرت دمکراتیک صورت گرفته باشد، یعنی در سطح مناسبات حقوقی و نیز در سطح مناسبات اجرایی امکان مشارکت، رقابت و مبارزه ی مسالمت آمیز و آبرومندانه برای گروهای مختلف - به ویژه اقلیت ها - فراهم باشد، چالش های فوق ذیل مفهوم "آزادی درمقام سازش" قرار می گیرد.
به طور وارونه، اگر توزیع قدرت دمکراتیک نباشد، یعنی امکان مشارکت، رقابت و مبارزه ی مسالمت آمیز و آبرومندانه برای تغیر قوانیین و تغییر مجریان و حاکمان برای گروه های مختلف اجتماعی – به ویژه اقلیت ها - فراهم نباشد، موضوع ذیل مفهوم "آزادی در مقام خواهش" جای می گیرد.
به باور من، طرف های درگیر در مسایل قومی تا آن جا که الویت های "حق و حقوق" مطرح باشد، از این حق اساسی برخوردارند که راه کارها و شرایط خود را ارایه و نسبت به تحقق آن ها پافشاری داشته باشند. اما این به هیچ روی به این معنا نخواهد بود که الویت های مربوط به "درست و نادرست" در مسایل قومی بی مقدار و کم اهمیتند. بی شک، کم توجهی به راه ها، شعارها و گام هایی که طرف های در گیر در مسایل قومی بر می دارند، یا باید بردارند، از دلایل اصلی پیچیدگی های گره ها و بغرنج های قومی در ایران است، که هم ملی گراها و هم قوم گراها را سخت آسیب پذیر و قابل نقد ساحته است.
حاکمان غیر دمکراتیک تلاش می کنند با ندیده گرفتن تفکیک های فوق، مخالفان خود را از مرتبه ی "مبارزان راه آزادی" به تروریست و گروهای ضداجتماعی تقلیل دهند و در این کارزار ترجیع بند ادبیات آن ها اشاره به قوانین غیر دمکراتیکی است که در اساس، امکان مبارزه و رقابت آبرومندانه، مسالمت آمیز و برابر را از مخالفان می ستاند و آنان را به انسان های مطیع، گوش به فرمان، رام و بی اراده تبدیل می کند.
فشار و مشکلاتی که فرآیند جهانی شدن و مناسبات تازه (افکار عمومی جهانی و نیز استانداردهای اندک موجود جهانی) بر این گروه وارد می کند، مشت آن ها باز کرده است؛ چه، اینان را بر آن داشته است که در جهت دفاع از خود، ریاکارانه به مفاهیمی چون هویت گرایی، بومی گرایی، نسبی گرایی و ... جان تازه ای ببخشند و با قلبٍ قلب این مفاهیم، حصار تازه ای بر حصارهای پیشین بیفزایند.
اینان که در داخل مرزهای خود، هیچ گونه هویت گرایی، بومی گرایی، نسبی گرایی را تاب نمی آورند؛ و همه چیز و همه کس را در حل شدن در معجون دینی – ملی تلخ خودساخته ی خود دعوت می کنند، اکنون مبارزان راه آزادی را با برچسب هایی هم چون بی هویت، وطن فروش و ... برای سلاخی کردن آماده می کنند. از این منظر، پروژه های ملت سازی در ایران، فارغ از نتایجی که به بار آورده است، یا به بار خواهد آورد، در عنوانی فراتر از "استفاده ی غیر انسانی از انسان ها" نمی گنجد و این ننگی است که با هیچ رنگی پاک نخواهد شد.
این نکته هم به ملت هایی باز می گردد که در چهارچوب منافع دول خارجی به کنده شدن از سرزمین مادری "ایران زمین" تحریض شدند، و هم به ملت ها و اقوامی باز می گردد که در سایه ی سنگین سرکوب، موزاییک چهل تکه ی ایران کنونی را می سازند. به باور من "آزادی همچون حق" بی قید و شرط است و هیچ کس، یا هیچ چیز نمی تواند آن را محدود کند و تنها خود فرد است که می تواند آزادی خود را محدود کند. به عبارت دیگر، آدمیان در "وضع طبیعی" بی قید وشرط آزادند و دلیلی ندارد که بخواهند آزادی خود را محدود کنند و تنها چنانچه بخواهند در یک زندگی جمعی قرار بگیرند (جامعه) بر آزادی خود قید می گذارند. روشن است که فرایند اجتماعی شدن انسان، فرآیندی پیچیده و چند بعدی است و بر همین سان فرآیند قید زدن آدمیان بر آزادی خود نیز.
این گونه بود که آدمیان به ترتیب "جوامع طبیعی"، "جوامع سیاسی"، "جوامع مدنی" و "جوامع مجازی" را تجر به کرده اند یا درحال تجربه ی آنند. آن چه مهم است این که، کم و کیف قید گذاشتن آدمیان بر آزادی خود، در این جوامع متناسب است با انسان شناسی ها، جهان شناسی ها و شناخت شناسی های حاکم بر آن ها. در گفتمان مسایل قومی در ایران، اگرچه قوم گراها و ملی گراها اهداف متفاوتی را پی گیری می کنند، اما از انسان شنای ها و جهان شناسی های نسبتن مشترکی تغذیه می شوند، از این رو، دعواهای قومی به باور من در واقع دعواهای سیاسی اند و تا جایی که به دغدغه های "درست و نادرست" و کارشناسی های سیاسی مربوط می گردد، پاسخ های سیاسی و مسالمت آمیز می طلبد. بدون دستاوردهای دمکراتیک و حقوق بشری، چالش های قومی به اشکالی دیگر، همچنان پا برجا خواهد بود و تا آن جا که به طرف های درگیر در چشم انداز مسایل قومی ایران بر می گردد، برنده ای نخواهد داشت.
باز کردن گره ناگشوده ی مسایل قومی در ایران، در گرو "عبور از دمکراسی ملی به دمکراسی محلی" است. تنها در این چهارچوب است که "شرایط امکان" برای سازش گروهای ملی و محلی فراهم می آید و عبور مسالمت آمیز از فشارهای "مرکز گریز" تحقق خواهد یافت. آسیب شناسی جریان های دمکراتیک، برابری خواه، آزادی خواه و مترقی در کنار پدیدارشناسی و آسیب شناسی این مفاهیم در جوامع توسعه یافته و در حال توسعه به خوبی اهمیت پاتولوژیک سویه های تاریک این مفاهیم انسانی را نمایان و برجسته می سازد. با آن که تمامی جریان های دمکراتیک، به واسطه درک شرایط جدید جهانی و ملزومات پای نهادن بر هزاره ی سوم به نوعی سر بر آستان پلورالیسم نهاده اند و جمال زیبای حقیقت را نامتناهی، شگرف، خیال انگیز و سیال خواسته اند، و از این رو به دیگری حرمت گذاشته و خود را برای شنیدن صدایش آماده می سازند, مدارا پیشه می کنند و جز مهربانی نمی پسندند، اما هم چنان هستند گروه ها و لایه هایی از جریان جمهوری خواه و دمکرات، که هنوز نتوانسته اند از چمبره و دام مفهوم استقلال به گونه ی یک بام دو هوا - که از گندآب های استبداد و توتالیتاریسم آب می خورد و گاهی حتی لباس فاخر ملی گرایی و اتحاد به تن می کند – رها شوند.
به زبان و خوانشی دیگر، به نظر می رسد بخشی از جبهه ی دمکراتیک، وقتی از دمکراسی صحبت می کند، هنوز در بهترین حالت در دمکراسی ملی متوقف شده است. به باور من اینان آگاهانه یا ناآگاهانه، هنوز از آبشخور تمامت خواهی تغذیه و سیراب می شوند و بیشتر ترجیح می دهند که در داستان آینده ی ایرانیان - به تعبیر ارول - نقش برادر بزرگ تر را به عهده بگیرند. باید توجه داشت که حقوقی چون آزادی، برابری، دمکراسی، استقلال، حفظ هویت، زبان، فرهنگ، دین و شعارهایی نظیر گفتگو (گفت و شنود) مدارا، نفی خشونت و قانون گرایی پدیده هایی پیوستاری و دو سویه اند. بدین معنا که برای مثال، وقتی از برابری، آزادی و استقلال صحبت می کنیم، یک سر طیف به برابری، آزادی و استقلال شهروندان باز می گردد و سر دیگر آن به برابری، آزادی و استقلال دولت ها. بسیاری از قدرت های استبدادی و توتالیتار در شرایط موجود، اگرچه به اجبار شعار آزادی، برابری و استقلال سر می دهند، اما در عمل تنها به دفاع از نوع خاصی از آزادی، برابری و استقلال - که همانا آزادی، برابری و استقلال "برادرهای بزرگ تر" است - اصرار می ورزند. اصرار بر غربی بودن اعلامیه ی جهانی حقوق بشر، اصرار بر وارداتی بودن مفاهیمی چون دمکراسی، توسعه، آزادی، برابری، فردگرایی و سکولاریزم، طرح مفاهیم عجیبی چون تهاجم و شبیخون فرهنگی، اعمال سانسور و ترویج بی اعتمادی به دستاوردهای عظیم بشری، فربه کردن دین و سنت، و قدسی کردن تمام ساحت ها، دامن زدن به تقابل دین و دنیا، متعارض خواندن و متقابل خواستن دین با دستاوردهای بشری، خوانش ضد انسانی از دین و آزادی و برابری و حقوق مردم و ...از تاکتیک های نخ نمایی است که به برادرهای بزرگتر فرصت می دهد، بتوانند چندی، پاورچین پاورچین از کنار برابری، آزادی و استقلال برادران کوچک تر، که شهربندان جامعه به حساب می آیند، بگذرد.
استبداد در عرصه بین المللی از حفظ هویت دینی، تاریخی و ملی کشورها دفاع می کند، در حالی که با عناوینی چون براندازی، جدایی طلبی، تجزیه طلبی و حتی با عنوان مضحک براندازی قانونی با هرگونه تلاش برای حفظ هویت فکری، فرهنگی، دینی، زبانی و قومی در داخل مقابله و برخورد می کند. تمامت خواه هیچ هویتی غیر از هویت – بیمار- خود را به رسمیت نمی شناسد. این چنین است که تحت لوای امنیت ملی و مقابله با تجزیه طلبی، حقوق اولیه اقلیت های فکری، دینی، قومی، زبانی و ... به راحتی و در برابر چشمان مردم قربانی می شود. و می گذریم از این نکته ی مهم و ظریف که در جامعه ی استبدادی در اصل، موج های متغیر اکثریت نیز به واسطه ی آپارتاید سیاسی و مناسبات خاص حقوقی و توزیع خاص و نابرابر قدرت، امکان پیش برد اندیشه ها، خواست ها و اهداف خود را ندارد.
راهبردهای تحمیلی تمرکزگرا، علاوه بر افزایش بی رویه ی بسیاری از هزینه های ملی، در دل خود به رغم میل ما، به تولد، رشد و گسترش جریان های مرکزگریز نیز می انجامد. حفظ تمامیت عرضی ایران و تکریم و نگهبانی از هویت ملی ایرانیان در بهترین حالت در گرو تکریم گروه ها، اقوام و هویت های خورده ی ایرانی است. بدون پذیرش و رعایت حقوق بشر در تمامیت خود، رویای گسترش دمکراسی، رویایی بی فرجام و کابوسی دهشتناک خواهد بود. پذیرش و رعایت بی قید و شرط حقوق بشر، اولین گام پی ریزی یک دمکراسی مدرن است. جبهه ی دمکراتیک باید به هوش باشد و به هیچ بهانه و بهایی - حتی بهانه ی نهادینه کردن دمکراسی، حفظ امنیت ملی، حفظ هویت ملی، حفظ تمامیت عرضی و وحدت ملی و نیز بهانه ی تلاش برای خودمختاری یا استقلال - نگذارد حقوق بشر ذبح و قربانی شود.

۱۴/۵/٨۷
اکبر کرمی

گفتگو با رادیو آلمان (دویچه وله) در مورد شیرکو معارفی

2011-04-04T03:34:00.004+06:00

گفتگوی مشترک رادیو آلمان (دویچه وله) در مورد شیرکو معارفی با
وریا محمدی از کومه له
دکتر عبدالکریم لاهیجی

و خلیل بهرامیان، وکیل شیرکو معارفی

صدور حکم اعدام با تکیه بر قانونی متضاد: مورد شیرکو معارفی

دستگاه قضایی جمهوری اسلامی همچنان بی‌وقفه حکم اعدام صادر می‌کند. از تازه‌ترین موارد، حکم اعدام شیرکو معارفی به اتهام عضویت در کومله است. نگاهی به جوانب صدور این حکم و سیاست جمهوری اسلامی در برخورد با مخالفان سیاسی.

طبق این گزارش، ایران به لحاظ تعداد اجرای حکم اعدام در جهان مقام دوم را داراست. گزارش عفو بین‌الملل حاکی از...

لینک دویچه وله (نوشتاری)

لینک صدا
گزارشگران
عصرنو
اخبار روز
آینه روز
ایرانیان انگلستان
ایرانیان سوئیس
ایران گلوبال
روشنگری

۲۵۲ مورد اجرای حکم اعدام در سال ۲۰۱۰ در ایران است. به گواهی فعالان حقوق بشر، چون دکتر هادی قائمی از کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، این رقم اعدام‌های غیررسمی و پنهانی، چون اعدام‌های مخفیانه زندان وکیل‌آباد مشهد را دربرنمی‌گیرد.
تداوم اعدام‌ها در ایران
به گفته دکتر عبدالکریم لاهیجی، نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر، رقم اعدام‌ها در سال گذشته در ایران بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ مورد بوده و «وحشتناک بودن» شمار اعدام‌ها در ایران، به گفته وی، از دلایلی است که موجب شده شورای حقوق بشر رأی به تعیین گزارشگر ویژه برای ایران بدهد.
دکتر لاهیجی در این باره به دویچه وله می‌گوید: «یکی از علل بالا رفتن تعداد دولت‌هایی که در شورای حقوق بشر به تعیین گزارشگر برای ایران رای دادند، همین بالا بودن تعداد اعدام‌ها بود؛ به حدی که نماینده برزیل در شورای حقوق بشر این موضوع را خطاب به دولت جمهوری اسلامی خاطرنشان کرد، که ما بارها به شما گفته‌ایم که نمی‌توانیم بپذیریم که در یک کشور آنقدر اعدام بشود.»
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: عبدالکریم لاهیجی: شمار بالای اعدام‌شدگان در ایران اعضای شورای حقوق بشر را بیش از پیش به تعیین گزارشگر ویژه برای این کشور برانگیخت
با این همه و به موازات تصمیم‌‌های جهانی برای فشار بر دولت ایران به خاطر نقض مستمر حق زندگی، در نخستین روزهای تعطیلات نوروز تاریخ اجرای حکم اعدام شیرکو معارفی منتشر شد که از آبان ماه سال ۱۳۸۷ در زندان به سر می‌برد و هنگام بازگشت از کردستان عراق به ایران دستگیر شده است.
به گفته‌ی خلیل بهرامیان، وکیل شیرکو معارفی، اتهام موکل وی را «عضویت در کومله، اقدام علیه امنیت کشور و خروج غیرقانونی و اقدام مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی» اعلام کرده‌اند. خلیل بهرامیان می‌گوید که موکل او نه عضو، بلکه هوادار کومله بوده و در ضمن اقدام مسلحانه نکرده و تنها اسلحه با خود حمل می‌کرده است.
وریا محمدی، عضو کمیته مرکزی سازمان کومله زحمتکشان کردستان، در مورد اتهام اقدام مسلحانه علیه شیرکو معارفی می‌گوید: «از نظر ما آنچه جمهوری اسلامی می‌گوید مطلقا با واقعیت تطابق ندارد، به این دلیل که در بیست سال گذشته تاکتیک مبارزه مسلحانه از سیاست اصلی و دستور کار احزاب سیاسی کردستانی خارج شده است و مبارزه مدنی، متمدنانه، کار کردن بر نهادهای اجتماعی-سیاسی در دستور کار قرار گرفته است. در نتیجه هیچ نوع اتهامی در باره یک اقدام مسلحانه به هیچ کدام از افرادی که هم اکنون زیر حکم اعدام هستند، نمی‌تواند منتسب باشد.»
خلیل بهرامیان تصریح می‌کند، حکم اعدام علیه موکل کردش، شیرکو معارفی، با اتکا به قانونی صادر شده که دارای تضاد در خود است. وی در این مورد می‌گوید: «گویا ایشان با اسلحه از مرز عراق وارد ایران شده است. گزارشی که هست، می‌گوید یک گروهی بوده که با نیروهای ایرانی درگیر شده، ولی این شخص وقتی دستگیر می‌شود، هیچ گونه اقدام مسلحانه در جهت مقابله با جمهوری اسلامی نکرده، این بیشتر بر اساس ماده ۱۸۶ قانون مجازات اسلامی رای صادر شده است.»
وی می‌افزاید: «دو ماده در مسئله محارب داریم و کسی که علیه نظام جمهوری اسلامی اقدام می‌کند. یکی ماده ۱۸۳ قانون مجازات اسلامی است که تعریف می‌کند محارب چه کسی است و بحث می‌کند هر کس مسلحانه علیه جمهوری اسلامی اقدام کند محارب است. در ماده ۱۸۶ اما بر خلاف این تعریف اعلام شده، هر کس از گروهی که با نظام مقابله می‌کند هواداری بکند، یا خبر داشته باشد که این گروه در مقابل نظام است، این هم محارب شناخته می‌شود و از جمله حکم اعدام برایش صادر می‌شود. من بارها اعلام کرده‌ام که این دو قانون با هم متضادند. ولی قانون است و براساس آن رای صادر می‌شود.»
انتساب به احزاب مخالف کرد به عنوان شیوه "سرکوب"
وریا محمدی، از اعضای سازمان کومله، می‌گوید که جمهوری اسلامی با انتساب مخالفان سیاسی به احزاب کرد و آنگاه داشتن امکان برای صدور حکم اعدام علیه ایشان، مخالفان را از سر راه خود برمی‌دارد. وی مورد احسان فتاحیان را مثال می‌زند که اعدام شد و نیز فعالان سیاسی کرد، انور حسین‌پناهی و ارسلان اولیایی را که در ارتباط با کومله نخست به اعدام محکوم شدند و سپس حکم‌شان تقلیل یافت: «این کاری که اینها دارند می‌کنند، برخورد به هر تحرکی در داخل جامعه کردستان است. هراس دارند از اینکه در کردستان عراق حکومتی تقریبا آزاد، خودمختار و به نوعی فدرال وجود دارد. از طرف دیگر جنبش اجتماعی در ایران وسعت پیدا کرده است.»
وی می‌افزاید: «فکر کنید، اولین اتهامی که به آقایان موسوی، کروبی می‌زنند، می‌گویند اینها با کومله، حزب دمکرات و بقیه ارتباط دارند و به آنها اسلحه می‌رسانند. این فضا در داخل شهرهای کردستان ایران هم وجود دارد. هر نوع تحرک سیاسی، حتی فعالیت بسیار ساده روزنامه‌نگارانه به احزاب کردستانی مرتبط می‌شود. در نتیجه شما در کردستان یک نفر آدم را که به اتهام سیاسی دستگیر شده، پیدا نمی‌کنید که به خاطر کارهای خودش دستگیر شده باشد. در نتیجه جمهوری اسلامی تا جایی که بتواند به نفع خودش از همه این تاکتیک‌ها استفاده می‌کند. و وقتی می‌گوید یک حزب ملحد است و افرادش محارب‌اند، در اسلام حکم یک محارب اعدام است. در نتیجه می‌تواند هر لحظه از این تاکتیک برای برخورد به مخالفانش در کردستان به راحتی استفاده کند که نمونه‌هایش را بارها دیده‌ایم.»
لغو حکم اعدام در ید قدرت رهبری
خلیل بهرامیان، وکیل شیرکو محمدی، تاکید می‌کند که تنها رهبر جمهوری اسلامی می‌تواند حکم اعدام شیرکو معارفی و دیگر محکومان به اعدام را لغو کند.
عبدالکریم لاهیجی نیز در این مورد می‌گوید: «متاسفانه وضعیت شیرکو معارفی هم به همین صورت است او متهم است به همکاری یا عضویت در کومله، موضوعی که اصلا مطمئن نیستیم صحت داشته باشد یا نداشته باشد. صرفا به خاطر اینکه اسلحه همراهش بوده، در حالی که مجازات حمل اسلحه اعدام نیست. از طریق وکیلش پرونده به دفتر رهبری رفته، برای اینکه شاید تخفیفی در مجازاتش داده شود، الان هر آن جانش در خطر است، چون حکم اعدام را می ‌توانند هر لحظه اجرا کنند و بعد بگویند دفتر رهبری هم با درخواست وکیل معارفی موافقت نکرد.»
وضعیت معارفی همچون چندین تن دیگر، از جمله چند زندانی سیاسی کرد که در وضعیت مشابهی هستند، وضعیتی نامعلوم است. دکتر لاهیجی ابراز امیدواری می کند که این زندانیان «دستخوش و قربانی سیاست سرکوب و افزایش روزافزون اعدام در ایران» نشوند.
کیواندخت قهاری
تحریریه: شهرام احدی

تظاهرات ایرانیان در فرانکفورت / بخشی از صحبت های خودم

2011-02-16T23:01:00.000+06:00

تظاهرات ایرانیان در فرانکفورت / بخشی از صحبت های خودم

مرگی که برای ما تسلیتی نداشت

2011-01-30T06:36:00.000+06:00

مرگی که برای ما تسلیتی نداشت

مرگ آقای داریوش همایون را به همه بستگان و دوستانش تسلیت میگویم اما هیچ دلیلی برای تسلیت گفتن به جنبش دمکراسی خواهی ایران در این مورد نمی بینم.

داریوش همایون کسی که به سیاست "یک کشور، یک ملت" اعتقاد داست، نه تنها با نظراتش کمکی به دمکراتیزه شدن ایران آتی نمی کرد بلکه دامنه تنش درونی را بیشتر و حتی ناخوشایند تر میکرد.

به یاد دارم که در مقاله ای که 5 سال قبل تحت عنوان " آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت" دیدگاه ناصمیمانه اش را در مورد ملیت های ایرانی به نقد کشیدم.

با مرگ آقای همایون، بهتر است که دیدگاهایش در مورد ملیت های ایرانی، اعم از کرد و ترک و بلوچ و عرب و ... به خاک سپرده شود.

گفتگوی وریا محمدی با عسل اخوان پیرامون

2011-01-28T20:22:00.000+06:00

گفتگوی وریا محمدی با عسل اخوان پیرامون

اعدام های اخیر در ایران

از فردای سرنگون شدن حکومت پهلوی و آغاز تلاش حاکمیت جدید برای سرکوب انقلاب 57، از 28 مرداد 1358 تا کنون سرکوب کردستان بی وقفه ادامه داشته اما هیچ وقت نتوانستند کردستان را در کل نمادین ادغام کنند. اعدام‏های کردستان در ماه‏های اخیر تداوم همین روند سرکوب به شمار می‏روند.

خانم اخوان گرامی

با درود و تشکر از قبول دعوت من به این گفتگو

(1همانطور که مطلعید در روزهای اخیر موج وسیعی از اعدام در ایران به راه افتاده است. دلیل رقم بالای این اعدام های را مجموعاً چه میدانید و از سر چه ضرورتی این امر انجام میشود؟

دلیل روشن و آشکار حکومت ایران از تشدید موج اعدام‏ها هم ایجاد فضای رعب و وحشت است و هم تثبیت پایه‏های متزلزل شده‏ی حکومت بعد از جنبش اعتراضی‏ای که سال گذشته بعد از انتخابات ریاست جمهوری شکل گرفت،

در واقع هدف آنها قدرت‏نمایی به جهان و مردم ایران است و این‏که بگویند این جنبش تمام شده و حال این ما هستیم که آدم می‏کشیم و دارها برپا شده‏اند، پس قدرت دست ماست. دلیل دیگر آن که می‏تواند پوشیده‏تر و پنهان‏تر باشد، هراس دستگاه حکومتی از نتایج اجرایی شدن طرح حذف یارانه‏ها و تشدید فقر و گرانی و بیکاری است. آنها می‏خواهند نشان دهند که ما قدرتمند هستیم و مردم بترسید که ما می‏توانیم قاتل هم باشیم و آدم بکشیم. به این ترتیب تلاش می‏کنند به جامعه‏ای که هر آن امکان انفجار آن می‏رود چنگ و دندان نشان دهند و با برافراشتن چوبه‏های دار عقوبت هر اعتراضی را نمایش دهند. در عین حال حکومت ایران با آدم‏کشی در پی بقای حکمرانی خود است. جمهوری اسلامی با خونریزی و کشتار انقلاب 57 را سرکوب کرد، با خونریزی و کشتار تثبیت شد و حال و به ویژه با عدم هرگونه مشروعیت مردمی مجبور است با خونریزی و کشتار به حکمرانی خود ادامه دهد. انتقام‏کشی از مردمی که بعد از انتخابات به خیابان آمدند به این دلیل انجام می‏گیرد.

2) چه پیوندی میان اعدام های انجام شده تحت عنوان مبارزه با گسترش مواد مخدر و اعدام های سیاسی میتوان یافت؟ آیا اساساً از دید شما میتوان چنین استنباط نمود که ارتباطی موجود است؟

به نظر من این اعدامها هم صد درصد به مسائل سیاسی و البته من می گویم به مشکلات سیاسی حکومت ربط دارد. حکومت متوجه شده است که مخالفینش فقط فعالان سیاسی را در برنمی گیرد، بلکه یک جامعه و توده‏ی مردم به مخالفت با حکومت برخاسته‏اند. جامعه‏ای که جمهوری اسلامی با آن مواجه و درپی سرکوب آن است به بزرگی تمام قومیت‏ها با زبان‏های مختلف، ادیان مختلف و گرایشات مذهبی مختلف است. حکومت ایران در پی ایجاد وحشت در جامعه است و متوجه شده است که فقط با فعالین سیاسی روبرو نیست؛ سرکوب فعالین سیاسی برای ادامه‏ی این حکومت کافی نیست و باید جامعه را سرکوب کند تا تداوم یابد؛ می‏توان تشدید طرح برخورد با "بد حجابی" را هم به این مسئله ربط داد. حضور پررنگ پلیس در زندگی روزمره‏ی مردم باید نشانی از اقتدار حکومت باشد تا مردم و جامعه هرگز حضور اقتداری سرکوبگر و خونریز را فراموش نکنند. حکومت ایران می‏خواهد تمام پتانسیل‏های جامعه برای شورش را سرکوب کند که مبادا مردم دوباره به خیابان بیایند، شورشی سر بگیرد و خیابان به عنوان اصلی‏ترین مکان حکمرانی و نظارت حاکمان تسخیر شود. پس هر هویتی که هویت یگانه‏ی حاکمان را مغشوش و ترک‏های چهره‏ی مقتدر آنها را افشا کند، به سرعت و با شدت سرکوب می‏شود.

(3همانطور که مطلعید، شمار بسیاری از اعدام های سیاسی در سال های اخیر در کردستان به اجرا درآمده است. هم اینک نیز بیش از 14 زندانی کرد محکوم به اعدام وجود دارند. به اعتقاد شما دلیل این فشارها بر مردم کرد چیست و برای ممانعت از اجرای آن ها و سایر احکام اعدام در سایر نقاط ایران چه اقداماتی مثمرثمر خواهد بود؟

بحث کردستان پیچیده است. در واقع کردستان اینقدر نقطه‏ی داغی‏ست که آن را به یکی از ادغام‏ناپذیرترین بخش‏های ایران در ساختار نمادین بدل کرده است. می توان گفت که از فردای سرنگون شدن حکومت پهلوی و آغاز تلاش حاکمیت جدید برای سرکوب انقلاب 57، از 28 مرداد 1358 تا کنون سرکوب کردستان بی وقفه ادامه داشته اما هیچ وقت نتوانستند کردستان را در کل نمادین ادغام کنند. اعدام‏های کردستان در ماه‏های اخیر تداوم همین روند سرکوب به شمار می‏روند. علاوه بر این حکومت ایران همواره از نظام یافتگی مبارزات و متشکل شدن مردم وحشت دارد، و مبارزات در کردستان درست به دلیل همین ویژگی‏ها چنان نبوده که بشود با بیانیه‏های رهبران خودخوانده فتیله‏ی مبارزه را پایین کشید. در واقع کردستان همواره نمونه‏ای از مبارزات متشکل علیه حکومت را نشان داده است. به همین سبب شیوه‏ای که در مبارزات کردستان در جریان است می تواند برای مناطق دیگر ایران هم آموزنده باشد و حکومت باز هم می‏خواهد به همه‏ی مردم ایران این پیام را بدهد که تاوان مبارزه‏ی جدی و سازش‏ناپذیر می تواند کشتار باشد. از سوی دیگر کشتار در کردستان همواره با سکوت گرایشات مرکزگرا همراه بوده است. در بسیاری از مواقع اصلاح‏طلب‏ها حتی خبرهای کردستان را پوشش نمی‏دهند و دریغ از بیانیه‏ای در اعتراض به اعدام‏های کردستان؛ می‏توان گفت که رسانه‏های اصلاح‏طلب به صورت نظام‏مند از پوشش اخبار کردستان خودداری می‏کنند و این شبهه می‏تواند به وجود بیاید که آیا به کل اینها با حکم اعدام و به خصوص اینگونه از اعدام‏ها مخالف هستند یا خیر؟! در واقع این نوع برخورد اصلاح‏طلب‏ها که در مرکز توجه رسانه‏های جهان قرار دارند، موجب می شود که اخبار کردستان گاهی اوقات فراموش شود و حکومت بدون ترس و با اعتماد به نفس بیشتری اعدام کند.

برای جلوگیری از اعدام‏ها در ایران باید بر این نکته دست گذاشت که اطلاع رسانی و فشار آوردن بر حکومت شمشیری دولبه است. گاهی اوقات فشار خبری بر ضد حکومت اعدام‏ها را کاهش می دهد اما در مواردی حکومت می خواهد نشان دهد که اهمیتی به "نه به اعدام‏ها" نمی دهد و بعد از یک اعدام، اعدام دیگری را اجرا می‏کند تا قدرت‏نمایی کرده باشد. با این همه چه راه دیگری باقی مانده است غیر از افشای جنایتی که هر روز و هر ساعت در ایران در جریان است. هرچند وسوسه‏ی گفتن این را هم دارم که راه حل نهایی برای متوقف کردن جنایت، تغییر نظم مستقری است که برای بقای حکمرانی‏اش به خونریزی و آدم‏کشی نیاز دارد.

با تشکر از شما

سخنرانی، بحث وگفتگو درپالتاک

2011-01-26T03:52:00.002+06:00

فراخوان

سخنرانی، بحث وگفتگو درپالتاک

وریا محمدی: محقق و فعال سیاسی

زبان مادری و جمهوری اسلامی ایران

امجد حسین پناهی : فعال سیاسی و عضو کومه له زحمتکشان

زندانی سیاسی چرا و چگونه، بخش 1 . در کردستان...

بيانيه حقوق افراد متعلق به اقليتهای ملي نژادی مذهبی و زبانی (قطعنامه شماره 135/47 مورخ 18 دسامبر 1992 )

....

ماده 4

....

بند 4 . ملل متبوع در صورت امکان تمهيدات لازم را در زمينه تحصيل به زبان مادری و تشويق در کسب معلومات تاريخی سنت ها زبان و فرهنگی که در درون مرزهای آن اقليت ها وجود دارد اعمال خواهند نمود.

کرامت انسانی، رعایت حقوق اقوام و ملل است

فراخوان

سخنرانی، بحث وگفتگو درپالتاک

سخنرانان و موضوع سخنرانی:

وریا محمدی: محقق و فعال سیاسی

زبان مادری و جمهوری اسلامی ایران

امجد حسین پناهی : فعال سیاسی و عضو کومه له زحمت کشان

زندانی سیاسی چرا و چگونه، بخش 1 . در کردستان

مکان: پالتاک

Paltalk:

Special Issues and Politics

Human Rights

Kanoon Defa az Hoqoq Bashar dar Iran

زمان: شنبه 04 فوریه 2011 ساعت 19 به وقت اروپای مرکزی

کمیته دفاع از حقوق اقوام و ملل ایرانی

کانون دفاع از حقوق بشر در ایران

گفتگوی وریا محمدی با لیلا جدیدی پیرامون اعدام های اخیر در ایران

2011-01-25T04:11:00.001+06:00

گفتگوی وریا محمدی با لیلا جدیدی پیرامون

اعدام های اخیر در ایران

شدت بخشیدن به اعدامها نمی تواند دلیل دیگری جز اینکه رژیم به میزان تنفر مردم از خود پی برده است و نتیجه مادی آن را نمی تواند کنترل کند، داشته باشد

خانم جدیدی گرامی

با درود و تشکر از قبول دعوت من به این گفتگو

بدون اینکه نظر خود شما را در این مورد بدانم، اطمینان دارم پاسخ من با آن متفاوت نیست. می دانید چرا؟ چون این دیگر یک درک عمومی شده، زیرا اگر به روند عملکرد رژیم در بالا و پائین آوردن شدت سرکوب طی این 30 سال حکومت ننگین اش نگاه کنیم، به آسانی متوجه می شویم که...رژیم جمهوری اسلامی همواره در برابر اعتراضات مردم به این دلیل که نه تنها نمی خواسته بلکه نمی توانسته پاسخگو باشد و از جهتی دیگر به دلیل همین اعتراضات و عدم داشتن پایگاه اجتماعی، حکومت خود را متزلزل حس می کرده، دست به سرکوب زده است. بسته به اوجگیری اعتراضات، نبض حکومت سریعتر می زند و برای جلوگیری از اینکه دچار سکته قلبی نشود، حالت تعرضی به خود می گیرد. در حقیقت منطق اش این است که چون پاسخی ندارد، به سوال کننده حمله ور می شود. از همان اوایل قیام ضد دیکتاتوری این روند شروع شد و همچنان هم ادامه دارد. بنابراین شدت بخشیدن به اعدامها نمی تواند دلیل دیگری جز اینکه رژیم به میزان تنفر مردم از خود پی برده است و نتیجه مادی آن را نمی تواند کنترل کند، داشته باشد. در واکنش به بحرانهای درونی و بیرونی، رژیم متوسل به سخیف ترین نوع اعمال ضد انسانی یعنی قتل کسانی که به لحاظ تفکر ضد او هستند، می شود. این را ما پیشتر، در دهه 60 دیدیم . آنوقت نیز بخش بزرگی از مردم به این نتیجه رسیده بودند که قیام ضد استبدادی آنها از دست رفته و رژیم جمهوری اسلامی هم بدتر از دیکتاتوری پهلوی در خیابانها به روی آنها آتش گشوده و از این رو راه مبارزه را انتخاب کردند. براستی که چه حمام خونی رژیم خمینی براه انداخت. سالهای دهه 60 که خودتان می دانید چگونه زندانیان سیاسی بدون محاکمه و دسته دسته اعدام می شدند. البته فقط اعدام نبود، شکنجه و بدترین رفتارهای غیر انسانی را هم شامل می شد و هنوز هم می شود. امروز نیز که خواست سرنگونی یک خواست عمومی شده و نسل جدید، نسل بعد از قیام هم به معترضان دیروز افزوده شده ، وحشت و هراس از خروش مردم، رژیم را به مقابله جنایتکارانه کشانده.

من تصور می کنم این یک نتیجه گیری و درک عمومی از علت واکنشهای خشن و خودسرانه رژیم است.

به نظر من ارتباط دارد. بسیار هم ارتباط دارد. اول به این اشاره کنم که در هر حال اعدام، به هر دلیل عملی جنایتکارانه است. در حال حاضر به نسبت جمعیت، بیشترین اعدامها در ایران صورت می گیرد. خود مسئله اعدام و بکارگیری این مجازات در جوامع بسیاری مورد بحث است. نخستین استدلالی که برای اجرای اعدام در کشورهائی که هنوز آنرا در قوانین خود دارند، آورده می شود این است که بزهکاران از این تنبیه درس می گیرند و باعث تقلیل ارتکاب به جرم می شود. بررسی های گوناگون نشان داده است که اینطور نبوده و بعکس هر جا مجازات اعدام بوده، میزان جرایم هم بیشتر شده است. حالا جمهوری اسلامی از این متد شکست خورده ی جنایی به عنوان ابزار سیاسی هم استفاده می کند. رژیم تصور می کند با اعدام زندانیان سیاسی و یا اعدام تحت عنوان مبارزه با مواد مخدر، جو رعب و وحشت را در جامعه بیشتر می کند. کل این رفتار، تلاش برای انتقال هراس از خود به جامعه است. از طرفی، وقتی هیچگونه محاکمه عادلانه و علنی وجود ندارد، وقتی وکلای زندانیان خود به خاطر دفاع از موکلانشان به زندان می افتند، هنگامی که حتی خانواده افراد از روز و مکان و چگونگی اعدامها بی خبر هستند، بدون شک عده ای نیز به نام دست داشتن در قاچاق مواد مخدر به جوخه اعدام سپرده می شوند. این در حالیست که همانطور که می دانید خود مزدوران خامنه ای بیشترین نقش را در پخش، قاچاق و صادرات مواد مخدر دارند.

مردم کرد ده ها سال است که برای آزادی و رفع ستم ملی مبارزه می کنند. به نظر من مردم کردستان مانند مردم فلسطین از کودکی با ظلم و نابرابری آشنا می شوند. آنها هم هیچگونه سر سازگاری با رژیمهائی که حقوق شان را زیر پا می گذارند، نداشته اند. آنها قلبها و خانه های خود را همواره به روی مبارزین باز گذاشته اند. آنها بیشترین ستم ملی را احساس کرده اند و از این رو پتانسیل شورش و خیزش و اعتراض را بیشتر از همه دارند. اگر این را قبول کنیم که هر جا بیشتر رژیم خود را متزلزل و وامانده می بیند، بیشتر حمله می کند، می توانم به سوال شما پاسخ داده باشم.

برای کوتاه کردن دست رژیم فکر می کنم در وهله اول بسیار مهم و حیاتی است که مبارزات مردم کردستان را جدا از مبارزات باقی مردم ایران بشمار نیاوریم. هم مردم کردستان و فعالین جنبش کردستان و هم مردم دیگر نقاط ایران از دانشجو گرفته تا معلم و کارگر و غیره باید بیش از پیش مبارزاتشان را بهم پیوند بزنند. اعتراض به اعدام و نقض حقوق بشر، کرد و فارس نمی شناسد. متاسفانه من متوجه شده ام که این امر هنوز کاملا صورت نگرفته. فعالین جنبش نباید بطور سکتاریستی به موضوع حقوق بشر برخورد کنند.

در وهله بعد، یکی از کارکردهای عملی و مهم را تحریم رژیم در داخل و خارج می دانم. باید همه، منظورم از همه، هم مردم ایران و هم نهادهای بین المللی و حقوق بشری را موظف کرد که در برابر این جنایت ها ساکت نباشند. باید فکر کرد چگونه رژیم را منزوی کنیم و دردسرهای بزرگ برایش ایجاد کنیم. در درجه اول مهمترین مانع رژیم در ارتکاب به این جنایات، مبارزه و مقاومت توده ای در داخل است. هزینه سرکوب را باید برای رژیم بالا برد و این کار چه از طریق اعتصابهای سراسری که نمونه اش را در اردیبهشت امسال در کردستان داشتیم و چه به وسیله اشکال مختلف نافرمانی مدنی، اعتصابهای موضعی، تحریم موسسات، شرکتها و افراد ی که به طور مستقیم و غیرمستقیم به سرکوب کمک می کنند، می تواند صورت بگیرد.

در بعد خارجی، تلاش هدفمند فعالان و کوشندگان در خارج از کشور برای بین المللی کردن مساله سرکوب می تواند اقدام موثری به حساب بیاید. در این زمینه تحریمهای دول غربی تا به حال بیشتر به خاطر مسائل مربوط به فعالیت های هسته ای رژیم بوده است . ما باید تلاش کنیم که این تحریمها را به سمت مسئله حقوق بشر در ایران گردش دهیم. برای این کار باید از ابتکارات و تجربیات و همچنین تجربیات دیگر جنبش ها استفاده کنیم. ببینیم چه راههای عملی را می توانیم توصیه کنیم تا در حرکت های عمومی و منظم و متشکل به این نتیجه دست بیابیم. یکی ازپراهمیت ترین تحریم های غربی علیه رژیم، تحریم هشت مقام امنیتی و قضائی جمهوری اسلامی به دلیل نقض حقوق بشر بوده است. این رویدادی بی سابقه بود که خلاف تحریم های و قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل که بیشتر هدف آن کشیدن جمهوری اسلامی پای میز مذاکره بوده است، نگاه به خشونت در جمهوری اسلامی نسبت به مردم معترض داشته است. ما باید اینگونه تحریمها را بیشتر بخواهیم. از نهادهای بین المللی و حقوق بشری بخواهیم در برابر نقض آشکار حقوق بشر در ایران ساکت ننشینند و منافع اقتصادی و بهره گیریهای سیاسی را مقدم بر جان انسانها قرار ندهند. البته به این هم نباید اکتفا کرد، باید هر جای دنیا که هستیم از مردم آن کشورها بخواهیم از مردم ایران حمایت کنند و از روسای دولت خود بخواهند موضع گیری های قاطع نسبت به نقض حقوق بشر داشته باشند.

در نهایت باید بگویم، بدون تردید مبارزه برای احقاق حقوق بشر فراتر از دلبستگی ها و وابستگی های گروهی و سازمانی و شخصی است و از این رو باید بتوانیم حول پیشبرد آن متشکل و متحد شویم. خوشبختانه جهت را به این سو نیز می بینم.

با تشکر از شما

از جمهوری ترور تا فراکسیون مبارزه با ترور

2011-01-21T07:24:00.002+06:00

از جمهوری ترور تا فراکسیون مبارزه با ترور

جمهوری اسلامی قرار است فراکسیون مبارزه با ریشه های ترور تشکیل دهد. رژیم ایران این رژیم ترور و خشونت در حالی از از تشكيل فراكسيون مبارزه با ريشه هاي تروريسم خبر میدهد که کارنامه ای به غایت سیاه در برخورد به مخالفان سیاسی خود دارد. مخالفانی که چون به هر دلیل اسیر دست این رژیم نشدند اما بعدها در نقاط مختلف دنیا طعمه این قصابان انسانست شدند.

محمد كريم عابدي عضو كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس در گفت و گو با ايرنا گفت: با تشكيل فراكسيون مبارزه با ريشه هاي تروريسم با كشورهاي زخم خورده از ترور ارتباط برقرار كرده و به طور جدي با تروريسم مبارزه خواهد شد.

کشورهای زخم خورده؟ سوالی است که برای هر کدام از ما به سرعت تداعی خواهد شد.

کسانی که سازمان دهنده ترور مخالفین سیاسی خود در نقاط گوناگون دنیا در سه دهه اخیر و خصوصاً در دهه اول قدرت این دیکتاتوری بوده اند،

کسانی که از هر وسیله ای و از هر اجیر شده ای حتی از عرب لبنانی تا افراطی های فلسطینی برای از میان بردن مبارزان اپوزیسیون بهره گرفته اند،

کسانی که تروریست های خود را پس از آزادی از زندان های کشورهای اروپایی با مشایعت بالاترین مقامات وزارت خارجه شان به داخل کشور راه میدهند و حتی از احتمال کاندیداتوری آنها برای پست ریاست جمهوری دفاع میکنند،

رژیمی که با فرمان مقامات ارشدش، برنامه ریز ناامنی و ترور در لبنان، عراق، افغانستان و فلسطین و دیگر کشورهای منطقه است،

دستگاه سیاسی ای که به محور شرارت منتصب است و سرانش همه اقدامی از شیوه های ترور، وحشت و خشونت را چه در بعد داخلی و چه در بعد خارجی آزموده اند،

اینک چگونه است که به این سیاه بازی کمیک روی آورده اند؟

شگنجه گران باید بیشتر افشا گردند

2011-01-21T07:19:00.000+06:00

شگنجه گران باید بیشتر افشا گردند

نامه های منتشره از زندان های جمهوری اسلامی پیرامون شکنجه شدن وحشیانه "متهمان" بخوانید آزادیخواهان، از یک سو تاثر انگیز و از دیگر سو نوید بخش دور جدید از مبارزه علیه این دستگاه سرکوبگر در مقیاس های تازه است.

بی گمان آرزوی هر انسان آزاده ای است که روزانه با خبر جدیدی از اعدام، احتمال اجرای آن در مورد یک زندانی، دستگیری جدید، تفتیش عقاید انسانها و ... روبرو نشود.

اما متاسفانه با حضور این دستگاه جنایت و توحش چنین امیدی جز با ایستادگی، تلاش همگانی برای برانداختن کلیه ساختارهای آن و ایفای نقش هر کدام از افراد جامعه ممکن نیست.

یکی از این روشها که مدتی است به شکل جدی تری در جریان است نامه های زندانیان شکنجه شده از زندان است. این کار اگر چه قبلاً هم به انجام رسیده اما عمدتاً نوشته افرادی است که پس از آزادی از زندان و اکثراً در خارج کشور به نگارش درآمده است. ضمن قدردانی از این زحمات باید به روش جدید کمک بیشتری نمود.

نامه نگاری از زندان و زیر پوتین های بازجویان وزارت اطلاعات و دستگاه های امنیتی بی گمان بسیار هزینه بردار تر از سایر روشها برای نویسندگان آنها است. نامه های غلامحسین عرشی یکی از هفده زندانی سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین که در مرداد سال ۱۳۸۹ و در اعتراض به اوضاع زندان اعتصاب غذا کردند و تعداد دیگری از متهمان حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ از جمله عبدالله مومنی، سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران (دفتر تحکیم وحدت)، محمد نوری زاد و حمزه کرمی (سردبیر وب سایت جمهوریت) که در نامه های سرگشاده ای در یک سال و نیم اخیر از شکنجه های گسترده در دوران بازجویی خبر دادند از جمله این اقدامات ارزنده است.

افشای عملکرد بازجویان وزارت اطلاعات هنگام دستگیری افراد از آنجا حائز اهمیت است که در سال های اخیر، رفتار وحشیانه آنها شامل حال شمار بسیار زیادی از ایرانیان شده است و خیلی ها با این شیوه رفتار مواجه شده اند و برخورد کنندگان به چنین اتفاقاتی یا بعد از آزادی به ندرت از آن سخن گفته اند و یا در محدوده دوستان و آشنایانشان مانده است.

اینک اما این روند گستره قابل توجهی دارد و نامه های زندان در مقیاس وسیع به سرعت پخش میشود. انعکاس بزرگ نامه های فرزاد کمانگر و احسان فتاحیان قبل از اعدام از جمله اینهاست.

ضرب و شتم با کابل و سیم و ضربه زدن به بیضه ها، ضرب و شتم شدید و فحاشی، از هوش رفتن افراد در حین بازجویی های وحشیانه، قرار دادن سر افراد در کاسه توالت و روشهای بسیار منزجر کننده دیگری که جز شرمساری نمیتوان نام دیگر بر آن نهاد مورد استفاده در بازجویی های ایران اسلامی است.

در آخرین نمونه این نامه ها غلامحسین عرشی، از بازداشت شده های درگیری های عاشورای سال ۸۸ در تهران، در نامه ای به دادستان تهران از شکنجه هایی که در طول دوران بازجویی در مورد او اعمال شده، از جمله ضرب و شتم با کابل و سیم و ضربه زدن به بیضه ها خبر داده است. وی ادامه میدهد که این بازجویی ها با ضرب و شتم شدید و فحاشی همراه بوده و بازجوها از او می خواسته اند به آتش زدن خودروهای پلیس و اموال عمومی در روز عاشورای سال ۸۸ اعتراف کند.

عرشی در بخشی از نامه خود درباره بازجویی ها نوشته است: "آن‌ها در این مرحله دستان مرا با دستبند آهنی به صندلی بستند و با کابل و سیم مفتول به جانم افتادند. به گونه ای که تا ماه ها آثار کابل و ضربات سیم مفتول بر بازو‌ها و پا‌هایم به جای مانده و مورد تایید هم بندانم نیز هست. بازجو‌ها برای اجبار به اعتراف به کار نکرده، یعنی آتش زدن خودروهای پلیس، به ضرب و شتم با کابل و سیم قناعت نکرده و با بازکردن پاهای من در حالی که دستانم بسته بود، بیضه های مرا به شدت فشار می داده و به آن ها ضربه می زدند به گونه ای که فریاد من از درد و ضعف به هوا می رفت و جواب التماس و استغاثه های من تنها فحش های ناموسی بود."

این نمونه ها نشان از آن است که روش شکنجه در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی بسیار شدیدتر و سبعانه تر از ساواک شاه است. یا به قول محمد نوری‌زاد: ماموران امنیتی در شکنجه کردن عبدالله مومنی، روی ساواک را سفید کرده‌اند.

چنین نامه هایی که انتشار یافته کمک میکند که "مساله شكنجه " توضيح داده شود و دیگران با تحقیق نشان دهند كه روش هاي شكنجه خصوصً در ایران چگونه بوجود آمدند، پالايش شدند، مدون شدند و به طور گسترده علیه منتقدان سیاسی و دیگر زندانیان مورد استفاده قرار مي‌گيرند. چه کسانی شکنجه گرانند و چرا شکنجه گر شده اند را هم باید بررسی کرد که مقاله " چگونه شکنجه گر می شويم؟ " رضا کاظم زاده (روانشناس) از درهای گشودن این مبحث است و میتواند سرآغاز خوبی باشد.

این افشاگری ها از یک طرف به کم شدن ترس اجتماعی از بازجویان وزارت اطلاعات کمک میکند و از سوی دیگر دست آنها را رو کرده، شگردهای شان را افشا خواهد ساخت و تکرار شرمگین این اقدامات را با محدودیت روبرو خواهد کرد.

گرداب سیاسی و سیاست «گرداب»

2010-02-25T17:47:00.006+06:00

گرداب سیاسی و سیاست (گرداب)

اعتراض به انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در ایران، در ماه های اخیر وقایعی خلق کرد که کمتر کسی انتطارش را داشت.

این جنبش در متن خود نشان از دور تازه ای از بلوغ سیاسی و مبارزاتی دارد. آنچه در این ماه ها گذشت برای کارگزاران سرکوب هم تازگی داشت. آنها حتی تصورش را نمیکردند که این اعتراضات چنان دامنه ای به خود گیرد که کارت های سوخته سرکوب حتی در انظار جهانیان به نمایش درآید. یکی از نکات برجسته جنبش حاضر، بعد وسیع اطلاع رسانی است.

حجم این عرصه از جنبش سیاسی حاضر با هیچ نمونه دیگری در این عصر قابل قیاس نیست. آنچه در این ماه ها گدشت در کوتاه ترین زمان به تعداد بسیار کثیری در اینترنت پخش گردیده است. هر تاکتیک رژیم با هوشیاری سیاسی افشا شده و روز به روز دامنه و عمق فهم سیاسی گسترش یافته است. این جنبش در واقع با استفاده از نمادهای سه دهه اخیر در جمهوری اسلامی تمامیت این دستگاه را چنان به چالش کشیده است که خواب را از دیدگان این پیام آوران مرگ و سیاهی ربوده است.

شکی نیست که در حوزه مبارزات سیاسی علیه جمهوری اسلامی، آنچه اهمیت درجه اول دارد مبارزه علمی علیه آن و خلع سلاح این رژیم در بهره بردن از هر اتفاقی است. آنچه ما شاهدش هستیم پخته تر شدن روز به روز مبارزات مردمی است. مردم به خوبی در موضوع پاره شدن عکس خمینی و در مراسم روز عاشورا این مهم را به زیبایی به نمایش گذاشتند و نشان دادند که اگر اسلام یک دین تمامیت خواه است همزمان میتوان برای رسیدن به یک جامعه آزاد از همان سمبل ها برای شکستن دست این رژیم از گریبان مردم بهره جست. طبیعتاً این مسئله و تحقق چنین نظامی چندان آسان و بی هزینه نیست. در برابر این هوشیاری مردم و افشای این دستگاه سرکوب، متقابلاً جمهوری اسلامی دست به کار شده و با تقابل به مصاف مخالفین رفته است.

یکی از این حوزه ها اینترنت و شیوه های استفاده از آن است. در ماه های اخير برخی خبرگزاری ها و يا وبسايت های نزديک به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، عکس شماری از شرکت کنندگان در تجمعات اعتراضی را منتشر کرده و خواستار شناسايی و بازداشت آنها شده بودند در جدیدترین واکنش دولت، شاهد اخطارهای سایت "گرداب"، سایت وابسته به سپاه پاسداران هستیم.

این سایت با پخش عکس هایی از اعتراضات خیابانی اخیر، از مردم درخواست شناسایی به اصطلاح "معترضان" را دارد. این اولین بار نیست که مقامات امنیتی یا قضایی دست به نشر اخباری می زنند که در آن مدعی هستند می توانند معترضان را شناسایی کنند و می گویند مردم هم در این زمینه با آنها همکاری می کنند. در سایت مذکور عناوینی از این قرار به چشم میخورد...

فتنه عميق پس از انتخابات؛ ناتوی فرهنگی؛ وقتي راه را از چاه نشناسيد بازي مي‌خوريد؛ جنگ نرم اسراییل علیه ایران در فضای سایبر؛شگردهای رسانه ای در عملیات روانی؛ جاسوسی اینترنتی موساد و سیا؛ رسانه های جديد، جرائم جديد؟!؛ خطر انتشار اسرار خصوصي در فيس بوك و...

بازداشت های جدید در همین حوزه، بازتاب کار سایت مذکور با همکاری سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی است. جمهوری اسلامی که مبارزه نرم و بی خشونت را بی معنا کرده بود، اینک در بحران واکنش های تازه مردم قرار دارد. اگر این عدم امکان در ذات خود حکومت بوده و هست، اگر حکومت دینی علی رغم راهکارهای آرام و به دور از خشونت اپوزیسیون؛ آنها را همواره سرکوب کرده است، اگر سه دهه بعد از استقرار این رژیم، سرکوب، تهدید و ترور مخالفان کماکان ادامه دارد؛ نشان از آن است که این ساختار به هزار زبان فریاد میکند که جز با منطق و زبان خشونت در مقابله با مخالفان سیاسی خود، با منطق دیگری آشنایی ندارد. این کار رسانه های وابسته به سپاه و اطلاعات در درجه اول به منظور ایجاد هراس و فضای اختناق در جامعه است و در گام بعدی به منظور مقابله به مثل همانند با این جنبش است. ديدار مسئولين مرکز بررسي جرايم سازمان يافته با آيت الله مصباح يزدي به روشنی نشان میدهد کسی که احمدی نژاد خویش را مریدش میداند، تقویت کننده و سرپرست غیر مستقیم این روش تازه جمهوری اسلامی است. به باور من اگر درج میکنند که "سپاه پاسداران ایران، دو هزار متخصص رصد سایبری دارد" یا اگر با رذالت مینویسند "سپاه سايبري ايران در خدمت پاكي جوانان" و همزمان با تیترهای "افشاگري سپاه درباره فعاليت هاي شبکه دارکوب" ؛ "افشاگري سپاه درباره فعاليت هاي يك شبكه برانداز" ؛ "هشدار سپاه پاسداران به اخلالگران امنيت عمومي" ؛ " اغتشاشگران را شناسايي كنيد" و یا "هشدار سپاه به سايت‌هاي مبلغ آشوبگري" گرز سرکوب را نشان میدهند. سپاه و نیروهای امنیتی با این روش چند هدف را دنبال میکنند. ابتدا به ساکن ایجاد شکاف در صفوف مخالفین، دوم فضای ترس و عدم اعتماد به همدیگر، سوم نفوذ در لایه های جنبش مردمی و بدنام کردن فعالان این عرصه به طرق گوناگون و چهارم تنگتر کردن فضا از طریق پاشیدن بذر اختناق و جو پلیسی در جامعه.

کوتاه سخن اینکه،این کارها در برابر موج وسیع مخالفین اثری به جای نخواهند گذاشت و تلاشهای این رژیم در برابر این جنبش گسترده راه به جایی نخواهد برد زیرا اینک جمهوری اسلامی نه با چند تن، یا چند صد و چند صدهزار نفر رویروست، بلکه صف بندی میان اقلیت ناچیزی در برابر صف ملیونی مردم ایران است. اغتشاشگران همه مردم ایرانند.

ایران، بیست سال پس از سرنگونی دیکتاتوری رومانی

2010-02-01T17:21:00.002+06:00

ایران، بیست سال پس از سرنگونی دیکتاتوری رومانی

هنگامی که در سال 1965 نیکلای چائوشسکو در پست دبیرکلی حزب کمونیست رومانی، رئیس جمهوری این کشور را به دست گرفت، کسی تصور نمیکرد، این چهره دهه های 70 و 80 رومانی چنان فاجعه ای خلق کند که فوران خشم جنبش ضد دیکتاتوری، او و همسرش را سینه دیوار قرار دهد و دو روز بعد، میلیون ها تن از مردم زجرکشیده این کشور بر صفحه گیرنده ها، تیربارانشان را نظاره کنند.

بیست ساله شدن سرنگونی این دولت دیکتاتوری، همزمان است با عروج جنبش ضد استبدادی دیگری در فرسنگها کیلومتر دورتر از خاک این کشور در کشوری استبداد زده به نام ایران.

هنگامی که بیست سال قبل سران دولت رومانی در تهران لاف مناسبات دیپلماتیک با زمامداران جمهوری اسلامی میزدند، شعله های انقلاب، آرام آرام در شهری دور افتاده و توسط کشیشی ناشناس زده شد. از همه جالبتر آنکه در حالی که در شهر تیمیسوآرا رومانی وضعیت فوق‌العاده اعلام کردند، نیکلای چائوشسکو رهبر این دیکتاتوری،در تهران در حال نهادن دسته گل بر مزار خمینی بود. نیکولای چائوشسکو دیکتاتور رومانی بمدت 24 سال خود را بعنوان "ولایت مطلقه کمونیستی" که مردم کشورش هیچ نقشی در انتخابش نداشتند بر آنان تحمیل کرد. او سالها و حتی در آخرین روزهای سیاه این دیکتاتوری بمانند هر دیکتاتور دیگری و در حالی که با همطرازانش در ایران اسلامی بر سر میز مذاکرات بود، تصور می کرد که شکست ناپذیر است و با اتکا بر نیروی نظامی و نیز پلیس مخفی ترسناکش "سکوریتاس" قادر است تا مردمی را که تشنه آزادی اند تا ابد مجبور به پذیرش "رهبری" خود کند.

بی گمان رومانی تنها کشوری نبود که دیکتاتوری اش به سراشیب سقوط رسید اما شاید دلیل مقایسه این کشور با ایران را از آن روی ضروری دیدم که همه‌ی انقلاب‌های کشورهای اروپای شرقی دارای سه ویژگی بودند: ضد اتحاد شوروی، ضد رژیم حاکمه و ضد سیستم کمونیستی. اما در حالی که همه‌ی این انقلاب‌ها از جمهوری چک گرفته تا بلغارستان و جمهوری دمکراتیک آلمان شرقی صلح آمیز و بدون خون‌ریزی صورت گرفتند، انقلاب رومانی به خشونت کشیده شد، از این رو میتوان نشان داد که اگر شباهتی در سرکوب خونین مردم در رومانی و ایران دیده میشود، نتیجه روشنی هم به دست می آید و آن ناپایداری ساختارهای دیکتاتوری به هر شیوه ممکن است.

با کمال تاسف تصور من و بسیاری دیگر، انتخاب روش دوم از سوی جمهوری اسلامی است زیرا اگر دیکتاتوری شاهنشاهی در زمان سقوط، متحدی جهانی به نام آمریکا داشت و مصر را برای پناه بردن در تصور داشت، اما این وارثان خون و جنایت نه تنها متحدی قدرتمند در جهان ندارند بلکه حتی شانسی برای پناه بردن به حماس و جهاد اسلامی، حزب الله لبنان، شیعیان یمن و ... را هم ندارند.

در اوکراین و صربستان و رومانی مردم این کشورها نشان دادند ماندن مداوم در خیابان باعث سقوط دولتشان شده است. اوکراین و صربستان هر دو جنبشهای بدون خشونت بودند که مردم یکی دو هفته مداوم در خیابانها مانند تا دولتی که در انتخابات تقلب کرده بود ساقط کنند. رومانی از سخنرانی رهبر شروع شد و مردمی که برای تشویق رهبر آمده بودند در خیابانها ماندند و دولت سقوط کرد. اگر این سقوط خونین شد، اگر چائوشسکو به ارتش دستور داد تظاهرات مردم را سرکوب کند،اگر بیش از هزار نفر از مردم کشته شدند، اگر چائوشسکو در تلويزيون از ارتش براي سرکوب تظاهرات تقدير کرد،اما در فرداي آن روز هنگامي که در بالکن کاخ خود در بخارست قدم مي زد فريادهاي «مرگ بر چائوشسکو» را شنيد و در روز 25 دسامبر سال 1989 ميلادي ، در روز جشن کريسمس ، نيکلاي چائوشسکو و النا همسرش پس از يک محاکمه کوتاه در حضور مردم تيرباران شدند.

براساس ، آمار رسمي در جريان انقلاب مردمي روماني که ظرف يک هفته رژيم ديکتاتوري چائوشسکو را سرنگون کرد 1104 نفر از مردم توسط نيروهاي امنيتي و ارتش روماني به قتل رسيدند، با این وجود هدف یعنی براندازی به انجام رسید و مردم پس از 20 سال تحمل رنج و مشقت و زندگي مملو از هراس، انتقام خود را گرفتند.

به باور من تصویری که از دستگیری این دیکتاتور و همسرش در سایت یوتوب موجود است، آبی بر آتش خشم نفرت مردم رومانی است. عمیقاً قابل لمس است هنگامی که او و همسرش در میان داد و بیداد توسط دو سرباز با طناب بسته میشوند، حامل چه احساسی هستند. سرنوشت خامنه ای و یارانش هم بی گمان از دیگر رسوایی های نظام های دیکتاتوری خواهد بود.

وریا محمدی

27/12/2009

مصاحبه با نشریه بحران

2010-01-08T04:01:00.001+06:00

مصاحبه با نشریه بحران

اگر با جسارت و وحشیانه سرکوب، شکنجه و اعدام میکردند، اینک با ترس و زبونی به این امر مبادرت میکنند.
از یاد نبریم که خمینی و همراهانش حکومتی ساختند که در اعمال خشونت و بیرحمی نسبت به مخالفین خود سرآمد همه دیکتاتوری های معاصر بوده و هست. هم ازاین رو تنها سلاح فعلی همان حربه گدشته است ولی کم توانتر و بی گمان ترسوتر

لینک

ویژه نامه بحران 88

PDFویژه نامه بحران 88

گفتگوی وریا محمدی با زینت میرهاشمی پیرامون اعدام احسان فتاحیان

2009-11-16T19:50:00.003+06:00

گفتگوی وریا محمدی با زینت میرهاشمی

پیرامون اعدام احسان فتاحیان

دستگاه قضایی این رژیم مانند همه دستگاههای دیگرش هیچ گونه استقلال ندارد و اینها حتا به قوانین نوشته خودشان هم بلد نیستند احترام بگذارند و رعایت بکنند. همین طور که در دهه 60 در قتل عام زندانیان سیاسی، هیچ مرزی را رعایت نکردند و بر این کشتار جز فتوای خمینی هیچ قانونی حاکم نبود. به همین دلیل این که حکمی تغییر کند و یا فردی بدون داشتن حکمی اعدام بشود رویه رزیم طی سه دهه است. سرعت اجرای این هم به دلیل انتقام گیری از جنبش مردمی و ایجاد ترس و رعب در جوانان است.

ادامه

گفتگوی وریا محمدی با مینا زرین پیرامون اعدام احسان فتاحیان

2009-11-16T19:46:00.002+06:00

گفتگوی وریا محمدی با مینا زرین

پیرامون اعدام احسان فتاحیان

تغییر حکم زندان احسان فتاحیان توسط دستگاه قضایی رژیم جمهوری اسلامی از 10 سال به حکم ضد انسانی اعدام، بربریت قوانین ضد انسانی اسلامی را به نمایش می گذارد .
بدون تردید ،باید برای لغو احکام ضد انسانی اعدام دیگر فعالین کرد که در معرض اعدام قرار دارند ، بصورت گسترده و جمعی دست به اقدامات عملی بزنیم.

ادامه

گفتگوی وریا محمدی با محمد جلالی چیمه (م.سحر) پیرامون اعدام احسان فتاحیان

2009-11-16T19:40:00.004+06:00

گفتگوی وریا محمدی با محمد جلالی چیمه (م.سحر)

پیرامون اعدام احسان فتاحیان

حاکمان دینی، کردستان ایران را حلقهء ضعیفی از تسلط حاکمیت خود می شمارند و این منطقه را پایگاه یا پناهگاه بالقوه ای تصور می کنند که ممکن است در وضعیتی خاص ، برای اقتدار آنان مشکلات جدی ایجاد کند. ازین رو شمشیر سرکوب از رو بسته اند و اعدام جوانان مخالف یا مبارز این منطقه ، بیش از هرچیز به قصد ایجاد رعب و وحشت صورت می گیرد .

ادامه

"نه" بر اعدام احسان را پر طنین تر کنیم

2009-11-11T05:29:00.004+06:00

"نه" بر اعدام احسان را پر طنین تر کنیم

وریا محمدی

احسان (اسماعیل) فتاحيان فرزند عزت الله، مرداد ماه سال گذشته در شهر کامياران دستگير و به اتهام محاربه از طريق عضویت در گروه محارب از سوی قاضی بابايی رئيس شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به تحمل ۱۰ سال حبس توام با تبعيد به شهرستان رامهرمز محکوم شد؛ دادستان عمومی و انقلاب کامياران و همینطور آقای نصرالله نصری بعنوان وکیل احسان فتاحيان، نسبت به حکم صادره اعتراض کردند که با توجه به تقاضای تشديد مجازات از طرف دادستان شهرستان کامياران که مجازات تعيين شده را متناسب با شدت عمل ارتکابی ندانسته بود، به استناد تبصره ۳ ماده ۲۲ قانون اصلاح تشکيل دادگاه‌های عمومی و انقلاب و مواد ۱۸۶ ، ۱۹۰ و ۱۹۱ قانون مجازات اسلامی، با تشديد مجازات حبس در تبعيد به مجازات اعدام، تقاضای تجديدنظرخواهی وی نيز مردود اعلام شد.

تداوم جنایتگری در ایران توسط قدرت حاکم امری است هرروزه و همگان بدان اذعان دارند،در فهرست جنایت سالاران جهانی، جمهوری اسلامی صدر نشین شده است.

تامل در کارنامه اعدامهای جمهوری اسلامی در دو دهه و نیم اخیر بر هر جستجوگری عیان می-سازد که رژیمی که قادر به خونین کردن نوروز مردم سنندج و اعدام هزاران مبارز شریف در آغازین روزهای به قدرت رسیدنش است، رژیمی که در تابستان سال 67 هزاران زندانی سیاسی را که برخی از آنها حتی حکمشان نیز سپری شده بود، به جوخه های اعدام می سپارد، رژیمی که عناصرش در لوای فتواهای مذهبی حکم اعدام صدها نفر را در خیابان و کوچه و بازارها به اجرا درآورده اند و رژیمی که قهارانه ترین سرکوبگریها را در بوته آزمایش نهاده است، خوراک ماشین اعدامش، بیشتر از هراس ماست. میارزه برای نجات احسان، مبارزه برای نفس کشیدن هر ابرانی است. جمهوری اسلامی از معدود حاکمیتهای توتالیتری و مستبد جهان معاصر است که نفوذ خود را در لایه های گوناگون اجتماعی، برضد ارزشهای جهانی بنا نهاده است. این رژیم ایران اسلامی را به مکانی بدل کرده است که ارزشها جای خود را به ضد ارزشها داده اند و ضد ارزشها جایگزین ارزشها گشته اند.

آلمان 11/11/2009 چند ساعت مانده به اجرای احتمالی این جنایت...

مافیای فساد، همچنان بر تارک قدرت

2009-11-08T02:57:00.005+06:00

مافیای فساد، همچنان بر تارک قدرت

در حالی که وضعیت معیشت مردم ایران در اسفبارترین شرایط خود به سر میبرد و بحرانهای عظیم اقتصادی دامنگیر طبقات اجتماعی است، مسئله اساسی که علاوه برنکات ذکر شده به خوره افکار عمومی تبدیل شده است، بحث فسادهای مالی موجود در ساختار قدرت مرکزی در ایران اسلامی است. جمهوری اسلامی در داخل زیر شدیدترین فشارهای سیاسی و اقتصادی قرار گرفته و در محدوده بینالمللی نیز در منگنه فشارهای وافر جهانی گرفتار آمده است. سیستم فرسوده شده پالایشگاههای نفت در ایران و عدم توجه به نوع کیفیت محصولات اخراج شده، موجب شده که در آمد حاصل از نفت قادر به جبران کسری کمر شکن بودجه کشور نباشد. لشکر میلیونی بیکاران کشور عمق فقر حاضر را به قهقرائیترین نقطه رسانده است.

ادامه

تایید نتیجه انتخابات و آینده ساختار سیاسی

2009-06-30T17:49:00.003+06:00

تایید نتیجه انتخابات و آینده ساختار سیاسی

شورای "محترم" نگهبان بر درستی دهمین نمایش انتخاباتی مهر تایید زد.

این حکم دور از انتظار نبود و هر نتیجه ای جز این، عجیب می بود. قبل از برگزاری این سناریو، نیروهای حاشیه گردان ستاد رهبری مدام ندا میدادند؛ آنها که میدانند بازنده میدان هستند در این فکرند که بگویند تقلبی در دست اجراست.

شانتاژ کردند، فضا را در دست گرفتند، تقلبی گسترده سازمان دادند و هنگامی که با اعتراض میلیونی روبرو شدند، در خیابانها مردم را به گلوله بستند، در رسانه هایشان پیروزی شکوهمند "ملت" را جشن گرفتند و در راهروهای بیت رهبری، شورای نگهبان و نهادهای سایه، پروژه اختناق را پی ریزی و اجرا کردند.

جمهوری اسلامی همزمان که سرکوب وسیع ایرانیان را در دست اجرا داشت، نتیجه را تایید کرد و نیروهای امنیتی را به خیابان ها گسیل داشت. این سناریو به پایان رسید. احمدی نژاد بر صدارت تکیه دوباره زد. اما عمیقاً به چند نکته معتقدم.

این نیروی میلیونی، حامی موسوی نبود، بلکه برای آزادی ایران و ایرانی به میدان آمده است. دوم اینکه جنگ قدرت میان هاشمی و خامنه ای اگر چه به کشته شدن آزادیخواهان ما انجامید اما این بازی را که شروعش با این دو بود، پایانش با مردم است.و سوم اینکه با امنیتی کردن فضا، شاید برای مدتی بتوان اوضاع را به نفع دولت و بیت رهبری در دست داشت، اما نسلی به میدان آمده است که بنیادهای فکری این رژیم سیاسی را به چالش کشیده است. الله اکبر ی که جمهوری اسلامی را به حکومت رساند، امروز تخت این سلطنت دینی را به لرزه در آورده است.

الله اکبر الزاماً اعتقاد به دین و اسلام حکومتی نیست و در واقع بحران در ایدئولوژی این ساختار است.

نافرمانی مدنی یا مبارزه قهر آمیز

2009-06-23T05:58:00.006+06:00

نافرمانی مدنی یا مبارزه قهر آمیز

چند روز پس از پایان سناریو بیت رهبری، ایران در تب و تاب این قضیه در خویش می غلطد.
شمار کشته ها هر روز بیشتر میشود، تعداد بازداشت ها در حال افزایش است، دامنه خشونت لحظه به لحظه وسعت میابد و حاشیه امنی برای اعتراض باقی نمانده است.
رژیم تا دندان مسلح است. شمشیر را از رو بسته است. بالاترین مقام حکومتی پرده برانداخته و فرمان خشونت عریان داده است.
چند روز است با خود می اندیشم که کارکرد یک مبارزه قهر آمیز، تا چه اندازه برش خواهد داشت؟
هر چه میاندیشم و تلاش میکنم به این نظر برسم که نافرمانی مدنی روش دنیای معاصر است، اما همزمان به یاد می آورم که این دیکتاتوری و اختناق با اعتقاد ما به دمکراسی و رفرم آرام، از تخت فاصله نخواهد گرفت. فاصله ای که با دادگاه خشم مردم هم روبروست.
اینها در این چند روز و طی دوره های قبلی ماهیت سرکوبگرانه خود را نمایش داده اند.
ضرورت یک مبارزه قهر آمیز اگر چه انتخاب ما نیست اما به ضرورت تبدیل شده است.
باید به راه های این تاکتیک پر هزینه بدون شک اندشید.

گفتگوی رادیو فردا با وریا محمدی (هشت فعال کرد در انتظار اعدام )

2008-08-16T05:30:00.008+06:00

گفتگوی رادیو فردا با وریا محمدی

هشت فعال کرد در انتظار اعدام

به گفته وريا محمدی، خبرنگار مستقل در کردستان، تاکنون هشت نفر از فعالان کرد به اتهام محاربه به اعدام محکوم شده اند اما حکم اعدام شش نفر تاييد شده و دو نفر هنوز در مرحله تاييد توسط ديوان عالی کشور هستند.
با اين حال محمدی برخورد حکومت ايران با فعالان اقليت های قومی را مختص به سال های اخير ندانسته و به راديو فردا می گويد:« حکومت ايران سال ها است که فضای امنيتی را بر اقليت های قومی حاکم کرده است. در ۱۵ سال گذشته در کردستان اعدام های سياسی همچنان ادامه داشته است. جمهوری اسلامی اين احکام را به دليل مرتبط دانستن گروه های فعال اجتماعی، فرهنگی و سياسی کرد با اپوزيسيون خارج از ايران صادر می کند. هر کدام از اين فعالان به داشتن ارتباط با يکی از گروه های سياسی متهم می شوند و به همين دليل نيز اتهام محاربه به آنها وارد می شود.»

لینک به رادیو فردا

گفتگوی رادیو فردا با وریا محمدی در مورد کشته شدن سه پارتیزان کرد

2008-08-16T00:41:00.006+06:00

گفتگوی رادیو فردا با وریا محمدی در مورد کشته شدن سه پارتیزان کرد

رادیو فردا:

«سه شورشی کرد و یک سرباز ایرانی کشته شدند»
رادیو دولتی ایران اعلام کرد سه تن از شورشیان کرد و یک مرزبان ایرانی در جریان زد و خورد مسلحانه در شمال غرب ایران کشته شده اند.
بر پایه گزارش رادیوی دولتی ایران، این درگیری ها چهارشنبه شب و در ارتفاعات مرزی ایران و عراق رخ داده است.
در همین حال سایت خبری تابناک،...

لینک به رادیو فردا

لینک به گفتگو

لینک به اطلاعیه حزب دمکرات کردستان

در گرامیداشت بیست و هفتمین سالروز جانباختن سعید سلطانپور

2008-06-16T00:09:00.003+06:00

در گرامیداشت بیست و هفتمین سالروز جانباختن

"سعید سلطانپور"

گردآوری و تنظیم : وریا محمدی

نام سعید سلطانپور با مبارزه برای آزادی در ایران، مبارزه برای رهایی از ستم و نابرابری، مبارزه برای کسب ابتدایی ترین حقوق توده ها، در دو رژیم شاهی و دینی درآمیخته است.سعید سلطانپور که در اواخر دهه بیست خورشیدی در سبزوار دیده به جهان گشود، سال ها بعد نامی از خود به یادگار گذاشت که تا هم اینک نیز وصف مبارزات و انقلابی گری اش کماکان موجود است. در اواخر دهه چهل در جنبش آموزگاران شرکت جست. در روز دوازدهم اردیبهشت سال 1340 خورشدی مصادف با روز آموزگار با همراهی انقلابیونی چون صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، حسن ضیاء ظریفی، بیژن جزنی و یارانشان و ...

ادامه

گزارشگران: گفتگو با وريا محمدي درباره كنگره آتي كومه له - جريان رفرم

2008-06-08T13:50:00.006+06:00

مصاحبه سایت "گزارشگران" با وریا محمدی

در مورد کنگره آتی کومه له - جریان رفرم

ارزش های تغییر ناپذیر جریان ما در جامعه کردستان یعنی حزب سیاسی کارگران و زحمتکشان و توده های تحت ستم ، دفاع از منافع آنان در جنبش کردستان و در جامعه، پایبندی به افق و آرمان سوسیالیستی و رهبری جنبش رهایی بخش مردم کردستان و ... همواره از اولویت های اساسی بوده است.
محورهای اصلی کار و وظایف کومه له به عنوان حزب چپ و سوسیالیستی در کردستان ایران در مقابل کارگران و کل جامعه بویژه در شرایطی که سوسیالیسم به عنوان یک تحول احتماعی- سیاسی فوری در دستور کار آینده انقلاب ایران و به طریق اولی کردستان قرار ندارد همواره تبلیغ و تشریح و پیگیری شده است.

ادامه گفتگو

لینک مستقیم به سایت "گزارشگران"

حمله اخیر ایران به کردستان عراق دو زخمی برجای گذاشت

2008-06-05T23:14:00.005+06:00

گفتگوی روز چهارم ژوئن رادیو BBC با وریا محمدی

حمله اخیر ایران به کردستان عراق دو زخمی برجای گذاشت

منابع اتحادیه میهنی کردستان عراق خبر دادند که طی حمله اخیر توپخانه سپاه پاسداران ایران به مناطق کردنشین همجوار با ایران در خاک عراق، دو فرد غیرنظامی مجروح شده اند.
به گزارش این منابع، از دیروز (سه شنبه) موج تازه ای از حملات توپخانه ایران به کردستان عراق آغاز شده است، هدف از این حملات، پایگاههای حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) است که چریکهای آن هفته گذشته شماری از نفرات سپاه پاسداران و نیروی انتظامی ایران را هدف حملات مرگبار خود قرار دادند.

وریا محمدی خبرنگار در کردستان عراق به BBC چنین گفته است:

لینک صدا

لینک توضیح

مصاحبه با بی بی سی در مورد توپ باران عراق

2008-05-20T02:34:00.002+06:00

گفتگوی وریا محمدی با رادیو BBC در مورد توپباران کردستان عراق

ایران مناطقی در کردستان عراق را بمباران کرد

اتحادیه میهنی کردستان اعلام کرده توپخانه های ایران صبح روز دوشنبه در ادامه توپ اندازی های اخیر، مناطقی در منطقه مرزی کردستان را بمباران کرده اند.
در خبری که در وب سایت این گروه آمده که روستاهایی در منطقه سنگسر و پشدر در استان سلیمانیه کردستان عراق زیر آتش توپ قرار گرفته اند.
حمله نیروهای نظامی ایران به مناطق مرزی کردستان عراق با هدف ضربه زدن به نیروهای پژاک، شاخه ایرانی حزب کارگران کردستان (پ ک ک)، صورت می گیرد.
وریا محمدی، خبرنگار در کردستان عراق، در گفتگو با بخش فارسی بی بی سی گفت این توپ اندازی ها از حدود یک ماه و نیم پیش به این سو مرتبا ادامه داشته است.

کلیک کنید

حمله به ایران

2008-05-10T23:15:00.002+06:00

تقابل نظامي ايران و آمريكا و تاثيرات آن بر كردستان عراق

وریا محمدی

مدتهاست كه موضوع تقابل نظامي احتمالي ميان ايران و آمريكا، بحث هاي گوناگوني آفريده كه هر كدام به سهم خويش ابعاد متفاوت اين مسئله را مورد تشريح قرار داده است.
اين نوشته قصد دارد فرامرزي موضوع اين تقابل احتمالي را توضيح داده و در پيوند با مسئله كردستان عراق نكاتي را بيان كند. در اين مسئله يعني احتمال حمله نظامي آمريكا به ايران كشورهاي مختلفي متضرر و حتي سودمند خواهند شد. ارتش آمریکا در حمله به عراق و افغانستان نشان داد که ...

ادامه مطلب

گفتوي وريا محمدي با صداي آمريكا(حلبچه)

2008-03-17T14:58:00.006+06:00

مصاحبه صداي آمريكا ( VOICE OF AMERICA ) با وريا محمدي

پيرامون بيستمين سالياد بمباران شيميايي شهر حلبچه در كردستان عراق

لینک تصویر

مصاحبه با زري عرفاني

2008-03-12T22:10:00.006+06:00

مصاحبه زري عرفاني از راديو پارس

با وريا محمدي

براي شنيدن مصاحبه اينجا كليك كنيد

كردستان و انتخابت هشتمين مجلس اسلامي

2008-03-03T13:00:00.004+06:00

كردستان و انتخابات هشتمين مجلس اسلامي

وریا محمدی

(بولتن بحران)

هفتمين مجلس اسلامي در بهار آينده به كار خويش پايان خواهد داد و كارنامه اش بسته خواهد شد. اين مجلس و كاركردش در طول چهار سال اخير بارها و بارها از زواياي گوناگون به بحث گذاشته شد و امروز مي رود همانند ديگر ادوار مجلس به بايگاني سياسي جمهوري اسلامي سپرده شود.
مجلسي كه انتخاباتش در اواخر سال جاري خورشيدي برگزار خواهد شد، هشتمين دور مجلس اسلامي است كه اولين انتخابات خود را در بيست و چهارم اسفندماه 1358 برگزار كرد. در اين دوره به گفته مقامات رژيم 10 ميليون و 871 هزار و 645 نفر رأي دادند.
از آنجا كه موضوع اين نوشتار به كردستان و انتخابات مجلس مربوط است، از بحث هاي پيراموني دور و به بحث مرتبط، بيشتر خواهم پرداخت.

ادامه مطلب

گفتگوي وريا محمدي با دكتر شهلا عبقري

2008-02-16T15:44:00.002+06:00

گفتگوي وريا محمدي با دكتر شهلا عبقري

دور اول مصاحبه بيست و پنجم

مردمان کرد اولین قدم را برای مخالفت با رژیم برداشتند و می توان گفت که جنبش کردستان پیشرومقاومت و ایستادگی در مقابل استبداد گردید

ادامه گفتگو

گفتگتوي وريا محمدي با ا.ز.ل

2008-02-11T13:25:00.000+06:00

گفتگوي وريا محمدي با "ا.ز.ل"

دور اول - مصاحبه بيست و چهارم

احزاب و سازمان‌هاي كرد مانند همه‌ي احزاب و سازمان‌هاي سياسي و حتي شايد بشود گفت بيشتر از آن‌ها دچار مشكل ناشي از آزمون و خطا بوده و هستند، عدم وجود دمكراسي و تحمل همديگر در مقاطعي تلخ برخي از اين احزاب را رو در روي هم نيز قرار داده و همان‌طور كه آگاهان در جريان هستند، كار به درگيري مسلحانه و كشته شدن مردان و زنان مبارز نيز كشيده شده است

ادامه گفتگو

گفتگوي وريا محمدي با دكتر گلمراد مرادي

2008-02-07T21:10:00.000+06:00

گفتگوي وريا محمدي با دكتر گلمراد مرادي

دور اول - مصاحبه بيست و سوم

سیاست درست جنبش کردستان زمانی تکمیل و ثمر بخش می شود و همه اپوزیسیون را وا می دارد، از این سیاست حمایت کند که اتحادی بین نیروهای خودی بوجود بیاورد و بحران داخلی خود را حل کند

ادامه گفتگو